Οι συνέπειες της τρομοκρατίας

Dr. Θωμάς Καλπάκογλου

Η τρομοκρατία απειλεί μια κοινωνία με το να προκαλεί το αίσθημα του φόβου και της αβοηθητότητας στους πολίτες της. Έχει ως σκοπό να κρατά μια κοινωνία ως όμηρο μέσω του φόβου για μια επικείμενη καταστροφή ή βλάβη.

Μετά από μια πράξη τρομοκρατίας, ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει τρόπους να αντεπεξέλθει απέναντι στο έντονο στρες ή στο τραύμα που του δημιουργείται. Συνήθως νιώθει αβοήθητος. Οι τρομοκρατικές πράξεις λαμβάνουν χώρα σε στιγμές που ο άνθρωπος είναι απροετοίμαστος, χωρίς να υπάρχει ένα εμφανές αίτιο που να τις προκαλεί. Στην προσπάθεια του να κατανοήσει και να αντέξει τις εξελίξεις, μια σειρά από συναισθήματα μπορεί να τον καταβάλουν και να επηρεάσουν την ψυχολογική του ισορροπία (φόβος, αβοηθητότητα, ευαλωτότητα, πόνος, θλίψη).

Παράλληλα, παρατηρείται μια αύξηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, μέσα από αισθήματα φόβου ή μίσους προς αγνώστους ή ξένους, που μπορεί να απειλήσει γενικότερα μια κοινωνία. Επανεμφανίζονται οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, εφόσον το αίσθημα εμπιστοσύνης μειώνεται. Παρόλα αυτά, είναι τέτοιου είδους πράξεις και ενέργειες που θα έπρεπε να ενώνουν και να γεφυρώνουν τις ομάδες αυτές, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί το αίσθημα της δύναμης απέναντι σε κινδύνους.

Ποιοι επηρεάζονται

Μετά από ένα τρομοκρατικό χτύπημα, σχεδόν όλοι αισθάνονται μια επιρροή. Άμεσα, συναντούμε τρεις κατηγορίες ανθρώπων, πάνω στους οποίους ασκείται το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επιρροής:

1. Τα άτομα με προηγούμενες τραυματικές εμπειρίες (πχ, πρόσφυγες πολέμου, θύματα βασανισμών, θύματα βίας και εγκληματικών ενεργειών), με έντονο το αίσθημα της ευαλωτότητας.

2. Τα άτομα που έχουν υπάρξει μάρτυρες ή θύματα προηγούμενων τρομοκρατικών ενεργειών.

3. Τα άτομα με σοκ τα οποία μαθαίνουν για κάποιους γνωστούς, φίλους ή συγγενείς, που είναι θύματα και εκτίθενται σε συνεχείς αναφορές για τα γεγονότα (πχ, μέσα από τα ΜΜΕ).

Τι μπορεί να αισθάνεται κάποιος μετά από ένα τρομοκρατικό χτύπημα

Τα άτομα που έχουν την εμπειρία ή είναι μάρτυρες μια τρομοκρατικής ενέργειας μπορεί να εισέλθουν σε μια κατάσταση έντονου στρες. Τυπικά συμπτώματα μιας τέτοιας κατάστασης μπορεί να είναι:

1. Έντονες και επαναλαμβανόμενες σκέψεις σχετικές με το γεγονός.
2. Γενικό αίσθημα φόβου, φόβος απομάκρυνσης από το σπίτι, απομόνωση.
3. Μείωση της λειτουργικότητας, αλλαγές στην καθημερινή ρουτίνα.
4. Ενοχές επιβίωσης ή μη παροχής βοήθειας σε άλλους.
5. Έντονο αίσθημα απώλειας.
6. Αδυναμία έκφρασης συναισθημάτων, αίσθημα απώλειας ελέγχου.

ΑΠΛΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ

1. Αναγνώρισε τα αισθήματα που μπορείς να έχεις. Κατάλαβε πως αυτά είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε μια μη-φυσιολογική κατάσταση.

2. Θυμήσου πως μπορεί να έχεις βιώσει παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν. Προσπάθησε να θυμηθείς με ποιους τρόπους μπόρεσες να ξεπεράσεις τη δυσκολία τους.

3. Συζήτησε με άλλους για τους φόβους σου. Ζήτησε βοήθεια αν χρειαστεί.

4. Προσπάθησε να διατηρήσεις την καθημερινή σου ρουτίνα.

5. Προσπάθησε να σκέφτεσαι θετικά. Αποδέξου πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και πως αυτό χρειάζεται και τον ανάλογο χρόνο.

6. Αναγνώρισε πως η φύση των τρομοκρατικών ενεργειών είναι τέτοια που προκαλεί φόβο και αβεβαιότητα για το μέλλον. Προσπάθησε αυτό να μη σε καταβάλλει.

7. Αναγνώρισε τις προσπάθειες της Πολιτείας να αντιμετωπίσει και να περιορίσει το φαινόμενο.

8. Μείωσε την έκθεση σου στα ΜΜΕ.

9. Σε σχέση με τα παιδιά: ενθάρρυνε τα να μιλήσου για αυτά που νιώθουν, ρώτησε τα τι έχουν ακούσει, δει ή βιώσει, επιβεβαίωσε τα πως το περιβάλλον τους θα τα βοηθήσει και θα τα προστατέψει, βοήθησε τα να νιώθουν πιο δυνατά για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη κατάσταση, βοήθησε τα να καταλάβουν πως δεν απειλείται η χώρα τους και το πολίτευμα τους, γνώριζε πως τα παιδιά είναι έκθετα στις συνέπειες μιας τρομοκρατικής ενέργειας ακόμα και μέσα από τα ΜΜΕ ή τις συζητήσεις των μεγάλων.

Τι μπορεί να συμβεί σε ένα άτομο μετά από μια καταστροφή ή ένα τραυματικό γεγονός;

􀁹 Σοκ και άρνηση είναι τυπικά συμπτώματα, άμεσα μετά το γεγονός. Και τα δύο συμπτώματα είναι αντιδράσεις άμυνας (προστασίας).

􀁹 Το σοκ είναι ξαφνική και έντονη διαταραχή του συναισθηματικού κόσμου και η άρνηση περιλαμβάνει τη μη αποδοχή πως το γεγονός έλαβε χώρα, ή τη μη βίωση της έντασης που αυτό συμπεριλαμβάνει.

Μετά το πρώτο στάδιο του σοκ, διάφορες αντιδράσεις λαμβάνουν χώρα, που μπορεί να διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

􀁹 Τα συναισθήματα γίνονται έντονα και πολλές φορές απρόσμενα. Το άτομο μπορεί να γίνει ευερέθιστο και να βιώνει απότομες συναισθηματικές αλλαγές. Μπορεί να αυξηθεί το άγχος και η νευρικότητα, ή ακόμα και η θλίψη (ή κατάθλιψη).

􀁹 Οι σκέψεις και συμπεριφορές μεταβάλλονται. Επαναλαμβανόμενες και έντονες εικόνες από το γεγονός μπορεί να εμφανίζονται (flashbacks). Οι εικόνες μπορεί να εμφανίζονται σε άτακτα διαστήματα και χωρίς πολλές φορές κάποιο ιδιαίτερο (εμφανή) λόγο. Έτσι μπορεί να προκληθούν διάφορες σωματικές 2

αντιδράσεις (ταχυπαλμία, εφίδρωση, ή και άλλα έντονα συμπτώματα τα οποία μπορεί να γίνουν ακόμα εντονότερα αν προϋπάρχει ένα παθολογικό ή ψυχοπαθολογικό ιστορικό). Η συγκέντρωση και η αποφασιστικότητα του ατόμου επηρεάζονται, ενώ πολλές φορές εμφανίζεται μπερδεμένο. Τέλος, ο ύπνος και οι διατροφικές συνήθειες μπορεί να διαταραχτούν.

􀁹 Έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις μπορεί να παρατηρηθούν σε επετείους ή άλλα ερεθίσματα που αναφέρονται στο γεγονός. Αυτές μπορεί να συνοδεύονται και από φόβους πως το γεγονός μπορεί να επαναληφθεί.

􀁹 Οι διαπροσωπικές σχέσεις μπορεί να επηρεαστούν. Παρατηρούνται εντάσεις με άλλα μέλη της οικογένειας ή τον υπόλοιπο κοινωνικό περίγυρο. Σε αντίθετη περίπτωση, το άτομο μπορεί να απομονωθεί ή να αποφεύγει πολλές από τις συνηθισμένες του ενέργειες ή δραστηριότητες.

Τα περισσότερα παιδιά και ενήλικες μπορεί να βιώνουν για αρκετές μέρες μετά το τραύμα.

􀁹 Συναισθηματικές αντιδράσεις: σοκ, φόβος, πόνος, θυμός, ενοχές, ντροπή, αβοηθητότητα, απελπισία, συναισθηματικό μούδιασμα (δυσκολία στο να αισθάνεται αγάπη ή εγγύτητα, ή να υπάρχει ενδιαφέρον για τις καθημερινές δραστηριότητες).

􀁹 Γνωσιακές αντιδράσεις: σύγχυση, αποπροσανατολισμός, αναποφασιστικότητα, ανησυχία, δυσκολία στη συγκέντρωση, απώλεια μνήμης, προσωποποίηση ευθυνών.

􀁹 Σωματικές αντιδράσεις: ένταση, κούραση, διαταραγμένος ύπνος, σωματικοί πόνοι, τρομάζει εύκολα, ταχυπαλμία, ναυτία, διατροφή, αλλαγές στη libido.

􀁹 Αλλαγές στις διαπροσωπικές σχέσεις (στο σχολείο, εργασία, φιλίες, γάμος, ή γονεϊκή): έλλειψη εμπιστοσύνης, ευερεθιστότητα, σύγκρουση, απόσυρση, απομόνωση, αίσθημα απόρριψης ή εγκατάλειψης, απομάκρυνση, κριτική, έντονος έλεγχος.

ΕΝΤΟΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΕ PTSD, άλλες διαταραχές άγχους ή κατάθλιψη:

􀁹 Αποπροσωποποίηση

􀁹 Flashbacks

􀁹 Έντονες προσπάθειες αποφυγής δυσάρεστων συμπτωμάτων (χρήση ουσιών, αλκοόλ).

􀁹 Έντονο συναισθηματικό μούδιασμα.

􀁹 Υπερδιέγερση (κρίσεις πανικού, οργή, θυμός, αίσθημα έντονης ταραχής)

􀁹 Έντονο άγχος (ανησυχία, εμμονές, καταναγκασμοί)

􀁹 Έντονη κατάθλιψη (απελπισία, απώλεια αυτοπεποίθησης, κινητοποίησης, ή νοήματος για τη ζωή).

Παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν δυσμενώς:

􀁹 Απώλεια αγαπημένων προσώπων (συγγενών ή φίλων).

􀁹 Καταστάσεις απειλητικές για την ίδια τη ζωή ή της σωματικής ακεραιότητας (ιδίως στα παιδιά).

􀁹 Έκθεση σε ανατριχιαστικές καταστάσεις που μπορεί να περιλαμβάνουν θάνατο ή τραυματισμό τρίτων.

􀁹 Βία ή καταστροφή σε ανθρώπους ή το περιβάλλον.

􀁹 Απώλεια στέγης, υλικών αγαθών, στη γειτονιά ή την κοινότητα.

􀁹 Απώλεια επικοινωνίας ή υποστήριξης από στενές σχέσεις.

􀁹 Έντονες συναισθηματικές απαιτήσεις (από σωστικά συνεργία ή υπηρεσίες).

􀁹 Έντονη κούραση, έκθεση σε έντονα καιρικά φαινόμενα, πείνα, απώλεια ύπνου ή ξεκούρασης.

􀁹 Μακρόχρονη έκθεση σε κίνδυνο, απώλεια, συναισθηματική ή φυσική ένταση.

􀁹 Έκθεση σε τοξικά υλικά.

Συναισθηματικές Αντιδράσεις

1. Σοκ

2. Τρόμος

3. Ευερεθιστότητα

4. Απόδοση ευθυνών

5. Θυμός

6. Ενοχή

7. Στεναχώρια, λύπη

8. Συναισθηματικό μούδιασμα

9. Αβοηθητότητα

10. Απώλεια ευχαρίστησης από συνηθισμένες δραστηριότητες

11. Απώλεια ευχάριστων συναισθημάτων

Γνωσιακές Αντιδράσεις

1. Συγκέντρωση

2. Αποφασιστικότητα

3. Μνήμη

4. Εμπιστοσύνη

5. Σύγχυση

6. Εφιάλτες

7. Αυτοπεποίθηση

8. Αυτο-αποτελεσματικότητα

9. Απόδοση ευθυνών

10. Εμμονές

11. Ανησυχία

12. Ταραχή

Σωματικές Αντιδράσεις

1. Κούραση, εξόντωση

2. Αϋπνία

3. Ταχυκαρδία

4. Υπερδιέγερση

5. Φυσικός πόνος

6. Μειωμένη σωματική άμυνα

7. Πονοκέφαλοι

8. Γαστρεντερολογικές διαταραχές

9. Μειωμένη πείνα

10. Μειωμένη libido

11. Ευπάθεια σε ασθένειες

Επιρροές στις διαπροσωπικές σχέσεις

1. Αυξημένη ένταση 4

2. Απομόνωση

3. Μειωμένο αίσθημα εγγύτητας

4. Μειωμένη εργασιακή απόδοση

5. Μειωμένη σχολική απόδοση

6. Μειωμένο αίσθημα ικανοποίησης

7. Μειωμένο αίσθημα εμπιστοσύνης

8. Εξωτερίκευση απόδοσης ευθυνών

9. Εξωτερίκευση ευαλωτότητας

10. Αίσθημα απόρριψης - εγκατάλειψης

11. Υπέρ – προστατευτικότητα

Πιθανές αντιδράσεις παιδιών 5-12 ετών

􀁹 Αισθήματα άγχους, φόβου και ανησυχίας σχετικά με την ασφάλεια, τόσο τη δική τους όσο και των άλλων (συμπτώματα μεγαλύτερης προσκόλλησης σε γονείς ή δασκάλους).

􀁹 Ανησυχίες για πιθανή επανάληψη της κατάστασης.

􀁹 Αυξημένα επίπεδα αρνητικών συναισθημάτων

􀁹 Αλλαγές στη συμπεριφορά:

1. Αυξημένη διέγερση - κινητικότητα

2. Μειωμένη συγκέντρωση - προσοχή

3. Απόσυρση

4. Εκρήξεις θυμού

5. Επιθετικότητα

􀁹 Απουσίες από συνήθεις δραστηριότητες

􀁹 Αυξημένες σωματικές ενοχλήσεις (πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι, κλπ.)

􀁹 Αλλαγές στη σχολική απόδοση

􀁹 Ενασχόληση με το άσχημο γεγονός (στον λόγο ή το παιχνίδι)

􀁹 Αυξημένη ευαισθησία σε θορύβους (σειρήνες, αεροπλάνα, αστραπές, εκρήξεις, δυνατούς θορύβους)

􀁹 Ενασχόληση με τον ‘θάνατο’.

􀁹 Αλλαγές στον ύπνο

􀁹 Αλλαγές στην όρεξη

􀁹 Έλλειψη ενδιαφέροντος

􀁹 Αυξημένες αρνητικές συμπεριφορές (άρνηση)

􀁹 Παλινδρόμηση σε προηγούμενες συμπεριφορές (μωρουδίστικη ομιλία, ενούρηση)

􀁹 Μηνύματα μίσους και θυμού.

Για παιδιά 12-15 ετών

􀁹 Τα περισσότερα από τα παραπάνω.

􀁹 Ανησυχία για τις συνέπειες (πχ. του πολέμου) και για πιθανή σχολική βία.

􀁹 Υπερδιέγερση.

􀁹 Ενοχλητικά συναισθήματα σχετικά με εκδίκηση.

􀁹 Ενασχόληση με τις άσχημες λεπτομέρειες των γεγονότων.

􀁹 Αρνητικές επιπτώσεις σε θέματα εμπιστοσύνης προς τρίτους (ιδίως για άτομα που έχουν ένα στοιχείο διαφορετικότητας).

Ένα τραύμα μπορεί να παράγει ένα συναισθηματικό σοκ και πολλά άλλα προβλήματα. Πολλά από αυτά είναι έντονα, κυρίως αμέσως μετά το τραυματικό γεγονός. Συνήθως τα περισσότερα άτομα νιώθουν καλύτερα σε μια περίοδο 3 μηνών, κάποια άλλα αργότερα, και κάποια δεν μπορούν να επανέλθουν χωρίς κάποια μορφή παρέμβασης. Όταν το άτομο αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές που έχει υποστεί, αυτό είναι και το πρώτο βήμα προς την καλυτέρευση.

Φόβος & Άγχος

􀁹 Φυσική αντίδραση απέναντι σε μια επικίνδυνη κατάσταση.

􀁹 Διαρκεί και πέρα από τη στιγμή του τραύματος.

􀁹 Αλλάζει η αντίληψη του κόσμου και της ασφάλειας.

􀁹 Επανέρχεται στην ανάμνηση του τραύματος.

􀁹 Εμφανίζεται απρόσμενα.

Γενικές οδηγίες για τη βοήθεια παιδιών και εφήβων που επιζούν ένα τραύμα.

􀁹 Βρείτε τρόπους να προστατέψετε τα παιδιά από περισσότερη έκθεση στο τραύμα.

􀁹 Προστατέψτε τα από τα ΜΜΕ.

􀁹 Απομακρύνετε τα από περιοχές που βρίσκονται πολλοί τραυματισμένοι.

􀁹 Χρησιμοποιείτε ήπιους, αλλά σταθερούς τόνους επικοινωνίας.

􀁹 Αναγνωρίστε τα παιδιά που βιώνουν οξύ στρες και μείνετε μαζί τους μέχρι να αρχίσει η αρχική καλυτέρευση. Το οξύ στρες περιλαμβάνει πανικό, έντονα σωματικά συμπτώματα και θλίψη.

􀁹 Με λεκτική και μη-λεκτική επικοινωνία, περάστε ένα μήνυμα ασφάλειας.

􀁹 Ενθαρρύνετε την έκφραση συναισθημάτων, αλλά όχι τη συζήτηση γύρω από το τραυματικό γεγονός.

􀁹 Επιβεβαιώστε τα πως είναι φυσιολογικό να αισθανόμαστε άσχημα μετά από ένα τραυματικό γεγονός.

􀁹 Αν φοβούνται, επιβεβαιώστε την αγάπη σας και τη διάθεση να τα προστατέψτε. Ξοδέψτε περισσότερο χρόνο μαζί τους.

􀁹 Επιβεβαιώστε τα πως δεν ευθύνονται για το γεγονός.

􀁹 Μην κριτικάρετε τη συμπεριφορά τους ή την αντίδραση τους στο γεγονός.

􀁹 Φροντίστε τον εαυτό σας για να είστε σε θέση να βοηθήσετε το παιδί.

Για τους δασκάλους ή εκπαιδευτικούς

􀁹 Βοηθήστε τον εαυτό σας πρώτα.

􀁹 Μη βιάζεστε να επαναφέρετε μια φυσιολογική ροή στα σχολικά δρώμενα.

􀁹 Επιτρέψτε τα παιδιά να εκφραστούν γύρω από το γεγονός, αλλά μην το επιβάλλετε.

􀁹 Σεβαστείτε την επιθυμία κάποιων παιδιών να μην εκφραστούν άμεσα ή τις πολιτισμικές τους ιδιαιτερότητες.

􀁹 Αν είναι απαραίτητο, οργανώστε ομάδες έκφρασης και καλέστε ειδικούς να τις συντονίσουν.

􀁹 Προσφέρετε στα παιδιά την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα από την τέχνη.

􀁹 Ενισχύστε τις δεξιότητες ελέγχου του άγχους ανάλογα με τις ηλικίες των παιδιών.

􀁹 Ενημερώστε τους γονείς με ποιους τρόπους μπορούν να βοηθήσουν.

􀁹 Η ‘πρόοδος’ των παιδιών αναλογεί στις ιδιαίτερες συνθήκες του καθένα.

Φάση 1η: Βίωμα

􀁹 Διαφορετικά άτομα – διαφορετικές αντιδράσεις.

􀁹 Η αντίδραση αναλογεί σε μια προσπάθεια προστασίας του εαυτού.

􀁹 Η προετοιμασία απέναντι σε τέτοιου είδους γεγονότα ποικίλλει.

􀁹 Παράγοντες: απειλή της ίδιας της ζωής, αίσθημα αδυναμίας, απώλεια, απομάκρυνση, αίσθημα ευθύνης, εγκλωβισμός, κακόβουλη ενέργεια.

Φάση 2η: Διάσωση

􀁹 Αυξημένα επίπεδα άγχους.

􀁹 Μούδιασμα

􀁹 Άρνηση – Σοκ

􀁹 Flashbacks – Εφιάλτες

􀁹 Πόνος για απώλεια

􀁹 Θυμός

􀁹 Απόγνωση

􀁹 Απελπισία

Φάση 3η: Ανάρρωση - Αποκατάσταση

􀁹 Αναλογεί στις συνθήκες που επικρατούν.

􀁹 Επιστροφή στη λειτουργική καθημερινότητα.

􀁹 Ίσως να ξεκινήσει μέσα από μια αλτρουιστική διάθεση για βοήθεια.

􀁹 Ίσως να συμπεριλάβει μια φάση αποδιοργάνωσης όταν θα πάψει να είναι ‘πρώτο’ θέμα, η οργανωμένη βοήθεια μειωθεί και η γραφειοκρατία ξεκινήσει...

Ποσοστά εμφάνισης PTSD

􀁹 Φυσική καταστροφή: 4-5%

􀁹 Βομβαρδισμοί: 34%

􀁹 Αεροπορικό δυστύχημα (σε ξενοδοχείο): 29%

􀁹 Τυφλές εκτελέσεις: 28%

􀁹 Τυφώνας: 7%

􀁹 Βιομηχανικές καταστροφές - ατυχήματα: 6%

􀁹 Βίαια χτυπήματα: 19%

Παράγοντες που ενισχύουν τις πιθανότητες για PTSD

􀁹 Έλλειψη συναισθηματικής υποστήριξης

􀁹 Έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης

􀁹 Παράγοντες όπως κούραση, κρύο, πείνα, φόβος, αβεβαιότητα, απώλεια, απομάκρυνση και άλλοι ψυχολογικοί παράγοντες

􀁹 Δυσκολίες στον τόπο του γεγονότος

􀁹 Ελλιπής πληροφόρηση για τη φύση και τις αιτίες του συμβάντος

􀁹 Ελλιπείς δεξιότητες χειρισμού στρεσογόνων καταστάσεων

􀁹 Αποδιοργάνωση των πηγών βοήθειας

Παράγοντες που μειώνουν τις πιθανότητες για PTSD

􀁹 Κοινωνική υποστήριξη

􀁹 Υψηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο

􀁹 Υψηλό μορφωτικό επίπεδο

􀁹 Επιτυχής αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων στο παρελθόν 7

􀁹 Πληροφόρηση για τους τρόπους αντιμετώπισης και διάσωσης

􀁹 Σωστή φροντίδα των σωστικών συνεργείων

􀁹 Άμεση αντίδραση της Πολιτείας

Σχετιζόμενες διαταραχές

􀁹 Κατάθλιψη

􀁹 Χρήση Ουσιών

􀁹 Διαταραχή Πανικού

􀁹 Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

􀁹 Σεξουαλικές Δυσλειτουργίες

􀁹 Διαταραχές Διατροφής

Η θεωρία του γκρι ατόμου

Η θεωρία του γκρι ατόμου (grayman) άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής στο χώρο της επιβίωσης τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, οι ρίζες της είναι πολύ παλαιότερες και είναι μία θεμελιώδη αρχή σε κάθε είδους επιχείρηση υπό κάλυψη. Αυτό που διδάσκει η θεωρία αυτή είναι πως να μη ξεχωρίζεις από το πλήθος (δηλαδή να μην είσαι στα άκρα, όπως το άσπρο ή μαύρο), αλλά να κινείσαι απαρατήρητος/απαρατήρητη. Ιδανικά θέλεις να είσαι τόσο συνηθισμένος που κανένας δε θα θυμάται καν ότι σε είδε γιατί απλά δεν υπήρχε τίποτα να του τραβήξει τη προσοχή.

Τα πλεονεκτήματα αυτής της θεωρίας έρχονται σε διάφορες καταστάσεις όπου δε θέλεις να εντοπιστείς. Σκεφτείτε μία κατάσταση επιβίωσης όπου είστε καλύτερα προετοιμασμένοι από το μεγαλύτερο σύνολο αλλά δε θέλετε να φανεί αυτό, ή μία περίπτωση κρατικής καταστολής που αναζητούν άτομα με τις ικανότητες σας, ή μία κατάσταση ομηρίας, ή σε μία ξένη εχθρική χώρα, κτλ. Με το να γίνεσαι ένα με το πλήθος αποφεύγεις πολλούς κινδύνους σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις και εκεί χρησιμεύει αυτή η θεωρία.

Ο πρώτος κανόνας για να μετατραπεί κανείς σε γκρι άτομο (grayman) είναι η παρατήρηση και προετοιμασία. Μελετήστε τι ρούχα φοράει ο κόσμος στη συγκεκριμένη περιοχή, τι συνήθειες έχει, τι μέσα μεταφοράς χρησιμοποιεί, πως συμπεριφέρεται, κτλ. Μετά το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αντιγράψετε όσο περισσότερα γίνεται.

Ο δεύτερος κανόνας της θεωρίας είναι η αποφυγή του να τραβάμε τη προσοχή. Είτε αυτό είναι ο τρόπος που κινούμαστε, συμπεριφερόμαστε, κάτι που φοράμε επάνω σας (π.χ. ρούχα με λογότυπα είναι πιθανότερο να τραβήξουν τη προσοχή απ’ότι ρούχα χωρίς οποιοδήποτε σχέδιο), κτλ. Πρέπει συνειδητά να προσέχουμε ώστε τίποτα από αυτά να μη τραβάει τη προσοχή οποιονδήποτε ατόμων. Με απλά λόγια, να γίνουμε ο πιο βαρετός άνθρωπος που υπάρχει στο δρόμο. Ο λόγος είναι ότι δε θέλουμε να θυμάται κανείς κάτι για εμάς άρα δε θέλουμε κανενός τη προσοχή επάνω μας.

Ο τρίτος και τελευταίος κανόνας είναι να εφαρμόσουμε ότι μάθαμε από τους δύο προηγούμενους στην εμφάνιση και συμπεριφορά μας ώστε να γίνουμε γκρι άτομα. Δηλαδή άτομα που δεν τραβούν τη προσοχή κανενός και μπορούν να μετακινούνται χωρίς να τα προσέχει κανείς.

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα ως γκρι άτομο είναι να κινείστε με σκοπό. Δηλαδή, όταν περπατάτε, οδηγείτε, κτλ. να συμπεριφέρεστε λες και έχετε κάνει αυτή τη διαδρομή χίλιες φορές, ακόμα και εάν έχετε κυριολεκτικά χαθεί. Πρέπει να βγάζετε σε έναν εξωτερικό παρατηρητή την αίσθηση ότι είναι φυσική η παρουσία σας σε αυτό το χώρο.

Όπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, τα παραπάνω αντικείμενα απαιτούν αρκετή εμπειρία και εξάσκηση. Έπειτα από ένα διάστημα θα παρατηρήσετε ότι εάν εφαρμόζετε τη θεωρία του γκρι ατόμου, τότε θα σας γίνει συνήθεια. Μία καλή συνήθεια κατά τη προσωπική μας άποψη. Αλλά για να φτάσει να σας γίνει συνήθεια χρειάζεται να αφιερώσετε αρκετό χρόνο και συγκέντρωση κατά το πρώτο διάστημα.

Πότε όμως  είναι καλή ιδέα να είμαστε «γκρι»;

 Όπως με όλα τα πράγματα όμως, έτσι και εδώ υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου το να είμαστε «γκρι» μπορεί να μας βάλει σε μεγαλύτερο κίνδυνο από το να μην είμαστε. Αυτό το ζήτημα θα παρουσιάσουμε στο παρόν άρθρο.

Η εναλλακτική επιλογή μας είναι αντί για «γκρι» να είμαστε αυτό που ονομάζεται στο χώρο της ασφάλειας ως «σκληρός στόχος». Δηλαδή κάποιος στόχος που με μία πρώτη εκτίμηση φαίνεται πάρα πολύ προετοιμασμένος και έτοιμος για να δώσει σκληρή μάχη, άρα πιο δύσκολος στόχος από τους γύρω του (π.χ. πιο γυμνασμένος, πιο καλά εξοπλισμένος, πιο επιθετικός, πιο παρατηρητικός, κτλ.). Αυτό έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τη «θεωρία του γκρι ατόμου» αλλά έχει και αυτό τις εφαρμογές του.

Ένστολοι

Είτε μιλάμε για Σώματα Ασφαλείας είτε για Ένοπλες Δυνάμεις, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο κρατικό τομέα υπάρχουν επαγγέλματα όπου τα στελέχη τους είναι ένστολα. Οπότε η θεωρία του γκρι ατόμου αυτομάτως ακυρώνεται. Δε μπορεί ένα τέτοιο άτομο να μη ξεχωρίζει από το πλήθος. Άρα σε αυτή τη περίπτωση θέλουμε να είμαστε «σκληρός στόχος». Όσο πιο επιβλητική παρουσία έχουμε σε αυτή τη περίπτωση τόσο μικρότερες πιθανότητες έχουμε να γίνουμε θύμα.

Περιοχές υψηλής εγκληματικότητας

Μία άλλη περίπτωση είναι γνωστές περιοχές με υψηλή εγκληματικότητα. Είτε αυτό είναι κράτη, είτε συγκεκριμένες περιοχές σε ένα κράτος, ένα είναι σίγουρο. Ότι υπάρχουν κακοποιοί που κάθε λεπτό αναζητούν το επόμενο θύμα τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις το να είμαστε γκρι μας κάνει πιο ευάλωτους στο να υποθέσουν οι κακοποιοί ότι είμαστε εύκολα θύματα. Αντίθετα, ως «σκληροί στόχοι» έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης καθώς οι εγκληματίες στρέφονται στους πιο εύκολους στόχους.

Εμφανισιακές διαφορές

Εάν ένας λευκός δυτικός άνθρωπος πάει για παράδειγμα σε μία ασιατική χώρα τότε αυτομάτως ξεχωρίζει από το πλήθος. Το ίδιο και εάν πάει σε μία αφρικανική χώρα, ή το αντίστροφο. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι πιθανότητες να μπορέσει να αναμειχθεί με το πλήθος κάποιος ως «γκρι» άτομο είναι ανύπαρκτες. Οπότε, και εδώ είναι προτιμότερο να μετατραπεί σε ένα «σκληρό στόχο» ώστε να μειώσει τις πιθανότητες επιθέσεων.

Προσωπικό ασφαλείας

Αρκετές φορές το προσωπικό ασφαλείας έχει ρόλο συλλογής πληροφοριών, παρατήρησης, και έγκαιρης ενημέρωσης για απειλές. Δηλαδή, εργασία υπό κάλυψη. Σε αυτές τις περιπτώσεις ασφαλώς και θέλουμε να είμαστε «γκρι». Ωστόσο, όταν η θέση του προσωπικού προδίδει την ιδιότητα του, τότε θέλουμε να είμαστε «σκληροί στόχοι» ώστε η εμφάνιση και μόνο να αποτελεί ήδη ένα αποτρεπτικό στοιχείο για τον υποψήφιο επιτιθέμενο.

Όπως βλέπετε, η θεωρία του «γκρι» ατόμου είναι εξαιρετική για πάρα πολλές περιπτώσεις, αλλά υπάρχουν μερικές περιπτώσεις όπου το να είμαστε «σκληροί στόχοι» είναι προτιμότερο για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε μία ακόμα ημέρα.

πηγή:  https://defensegr.wordpress.com/.

Το οικονομικό κόστος της τρομοκρατίας στην Ευρώπη

Εκτός από τους τραυματισμούς που προκαλούν απώλεια ζωής και μερικές φορές μεταβάλλουν τη ζωή των θυμάτων, η τρομοκρατία οδηγεί σε σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις, καθώς οι επιχειρήσεις, οι πόλεις και τα έθνη χάνουν δισεκατομμύρια μετά τις επιθέσεις.Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι η τρομοκρατία έχει μια μεγάλη αρνητική σχέση με την οικονομική ανάπτυξη στην Ευρώπη. Μεταξύ του 2004 και του 2016, τα 28 κράτη μέλη της ΕΕ έχασαν περίπου € 180 δισ. Σε σχέση με το ΑΕΠ λόγω τρομοκρατικών επιθέσεων.Η απειλή που συνιστά η τρομοκρατία στην Ευρώπη είναι πραγματική για τους πολίτες και τους κατοίκους της ΕΕ.Από το 2004, οι επιθέσεις στη Μαδρίτη, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στη Νίκαια και στο Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις σημαίνουν ότι το φαινόμενο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των μυαλών των πολιτών και των πολιτικών.Οι αξιολογήσεις από τις υπηρεσίες πληροφοριών και των αρχών επιβολής του νόμου σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ δείχνουν ότι μια τρομοκρατική επίθεση είναι η πολύ πιθανή ή αναμένεται. Ως εκ τούτου, οι εθνικές κυβερνήσεις, οι πολιτικοί και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής εξετάζουν συνεχώς τις απαντήσεις σε αυτές τις αυξημένες απειλές.Εκτός από το προφανές συναισθηματικό τραύμα που προκαλείται από τρομοκρατικές επιθέσεις εξαιτίας των τραυματισμών και των θανάτων σε αμάχους, υπάρχουν διάφορες άλλες επιπτώσεις που προκύπτουν, από τις οικονομικές απώλειες των κρατών μελών έως τις έντονες ψυχολογικές επιπτώσεις στους πολίτες της ΕΕ που παρακολουθούν αυτές τις επιθέσεις. Παρά τη σπάνια φύση των τρομοκρατικών επιθέσεων, το εύρος των επιπτώσεων στους πολίτες της ΕΕ παραμένει σημαντικό.

Η μελέτη RAND Europe , που ανατέθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διερεύνησε το κόστος που προκάλεσε η τρομοκρατία εντός της ΕΕ μεταξύ του 2004 και του 2016. Αυτό κάλυψε τους ακόλουθους τομείς:

1. Ο αντίκτυπος της τρομοκρατίας στην κατά κεφαλήν αύξηση του ΑΕΠ σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ.

2. Το ανθρώπινο και φυσικό κόστος της τρομοκρατίας, το οποίο επικεντρώθηκε στο κόστος των ανθρωποκτονιών, των τραυματισμών και των υλικών ζημιών μετά από τρομοκρατική επίθεση.

3. Οι ευρύτερες ψυχολογικές επιπτώσεις της τρομοκρατίας, όπως η ικανοποίηση από την ζωή, η ευτυχία και η εμπιστοσύνη μεταξύ των πληθυσμών των κρατών μελών της ΕΕ.

Η μελέτη χρησιμοποίησε τεχνικές οικονομετρικής μοντελοποίησης για να ποσοτικοποιήσει τις επιπτώσεις της τρομοκρατίας στην οικονομία εξετάζοντας τις επιπτώσεις στην κατά κεφαλήν αύξηση του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια της δωδεκαετίας μεταξύ 2004 και 2016.Το ανθρώπινο κόστος της τρομοκρατίας υπολογίστηκε χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία του Ινστιτούτου Οικονομίας και Ειρήνης για το κόστος βίας , η οποία περιλαμβάνει τα έσχατα κέρδη από τη ζωή και το κόστος των ιατρικών θεραπειών από περιστατικά τρομοκρατίας.Οι ευρύτερες ψυχολογικές επιπτώσεις της τρομοκρατίας διερευνήθηκαν μέσω της διερεύνησης των συσχετίσεων μεταξύ της τρομοκρατικής δραστηριότητας εντός μιας χώρας και των μέσων επιπέδων αυτοπεποίθησης της ικανοποίησης από την ζωή, της ευτυχίας και της εμπιστοσύνης μεταξύ των πληθυσμών των κρατών μελών της ΕΕ.

Ευρήματα

• Η τρομοκρατία συνδέεται αρνητικά με την οικονομική ανάπτυξη στην Ευρώπη. Τα 28 κράτη μέλη της ΕΕ έχουν χάσει περίπου 180 δισεκατομμύρια ευρώ σε σχέση με το ΑΕΠ λόγω τρομοκρατίας μεταξύ 2004 και 2016.

• Το Ηνωμένο Βασίλειο (43,7 δισεκατομμύρια ευρώ) και η Γαλλία (43 δισεκατομμύρια ευρώ) ήταν τα έθνη που υπέστησαν τις μεγαλύτερες οικονομικές απώλειες σε σχέση με το ΑΕΠ λόγω τρομοκρατίας. Αυτό ακολουθήθηκε στενά από την Ισπανία (40,8 δισ. Ευρώ) και στη συνέχεια από τη Γερμανία (περίπου 19,2 δισ. Ευρώ).

• Η εκτεταμένη κάλυψη των τρομοκρατικών επιθέσεων μέσω των πολλαπλών μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης οδήγησε σε μια εκθετική αύξηση των αυτόματων μαρτύρων τρομοκρατικών επιθέσεων. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και εκείνοι που δεν εμπλέκονται άμεσα σε επιθέσεις μπορεί να επηρεαστούν ψυχολογικά.

• Οι ψυχολογικές επιπτώσεις από την εμφάνιση τρομοκρατικών επιθέσεων μπορούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους, γεγονός που έχει άμεσο αντίκτυπο στις οικονομίες των χωρών της ΕΕ. Για παράδειγμα, οι πολίτες της ΕΕ είναι πιθανό να καταναλώσουν περισσότερα και να εξοικονομήσουν λιγότερα, με αποτέλεσμα την αύξηση της κατανάλωσης. Ωστόσο, είναι πιθανό να υπάρξει μείωση των επιτοκίων εξοικονόμησης και επενδύσεων από τις εταιρείες.

• Παρά τις οικονομικές απώλειες σε σχέση με το ΑΕΠ, οι καταναλωτικές συνήθειες των καταναλωτών παρέμειναν σχετικά σταθερές σε ολόκληρη την ΕΕ και ορισμένες φορές αυξήθηκαν ακόμη και μετά την τρομοκρατική επίθεση. Δεν υπάρχει επίσης σημαντική μεταβολή στο μερίδιο των δημοσίων δαπανών από τα κράτη μέλη της ΕΕ σε σχέση με το ΑΕΠ τους υπό το πρίσμα της τρομοκρατίας.

• Οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ μετά την τρομοκρατία τείνουν να είναι βραχύβιες και να ισχύουν μόνο εντός του έτους του τρομοκρατικού περιστατικού. Για παράδειγμα, ο τουριστικός τομέας, παρά την αρχική σημαντική οικονομική κρίση, φαίνεται να επανέρχεται στο φυσιολογικό εντός ενός έως τριών μηνών μετά από τρομοκρατική επίθεση.

• Το κόστος ανθρωπίνων και υλικών κεφαλαίων της τρομοκρατίας στην ΕΕ εκτιμάται ότι ανέρχεται σε επιπλέον 5,6 δισ. Ευρώ μεταξύ του 2004 και του 2016. Αυτά περιλαμβάνουν το κόστος των ανθρωποκτονιών μέσω των απωλειών από την απώλεια χρόνου ζωής, των τραυματισμών λόγω του κόστους ιατρικής περίθαλψης και του κόστους υλικών ζημιών.

• Οι περισσότερες τρομοκρατικές επιθέσεις συνδέονται με χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης και ευτυχίας από τον πληθυσμό της ΕΕ. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις μειώνουν επίσης την εμπιστοσύνη των πολιτών της ΕΕ στους συμπολίτες, τους εθνικούς πολιτικούς θεσμούς, το νομικό σύστημα και την αστυνομία.

• Οι εκτιμήσεις κόστους που παρουσιάζονται στην έκθεση είναι πιθανόν να υποεκτιμήσουν το συνολικό κόστος της τρομοκρατίας, καθώς ορισμένοι παράγοντες δεν έχουν ποσοτικοποιηθεί λόγω έλλειψης δεδομένων. Επιπλέον, η μελέτη δεν συμπεριέλαβε αρκετές πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στα τέλη του 2016 και 2017 λόγω της έλλειψης στοιχείων σχετικά με το κόστος αυτή τη στιγμή.

Συστάσεις

Η πλειοψηφία των συστάσεων πολιτικής που περιγράφονται στην έκθεση προτείνει την εντατικοποίηση της χρήσης των υφιστάμενων μέτρων και αρμοδιοτήτων ή τη διασφάλιση της πλήρους εφαρμογής των αλλαγών και των μέτρων που έχουν ήδη προταθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις σε εξέλιξη. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Την καθιέρωση νέων μόνιμων μηχανισμών για την αναθεώρηση της εφαρμογής της αντιτρομοκρατικής πολιτικής στην ΕΕ •

• Ενίσχυση της υπάρχουσας υποστήριξης για την έρευνα και ενίσχυση της παρακολούθησης στον τομέα της καταπολέμησης της ριζοσπαστικοποίησης •

• Την οικοδόμηση μεγαλύτερου συντονισμού σε επίπεδο ΕΕ και την ανταλλαγή γνώσεων σχετικά με τις αποτελεσματικότερες πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την ριζοσπαστικοποίηση •

• Δημιουργία μεγαλύτερης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών της ΕΕ και με την Europol και την Eurojust.

• Υιοθέτηση και εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας της ΕΕ για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικότερα η χρηματοδότηση της τρομοκρατίας

• Επανεξέταση της αποτελεσματικότητας του προγράμματος παρακολούθησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ με σκοπό την ενημέρωση μιας απόφασης σχετικά με τη δυνατότητα δημιουργίας ενός συστήματος παρακολούθησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας της ΕΕ.

Ωστόσο, η έκθεση επισημαίνει ότι ορισμένες από αυτές τις συστάσεις πολιτικής θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις στη νομοθεσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και στην προστασία των δεδομένων σε ολόκληρη την ΕΕ.

πηγή: Το άρθρο αυτό αποτελεί μέρος της πλατφόρμας Γεωστρατηγικής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟΥ

Τα πρώτα αλεξίσφαιρα γιλέκα που φορούσαν οι πολεμιστές  ξεκίνησαν το 1890, αλλά το αλεξίσφαιρο γιλέκο δεν κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα επειδή η πλειοψηφία ήταν σίγουρη ότι δεν είχε νόημα,Όμως μετά τη δολοφονία του πρόεδρου των  Ηνωμένων Πολιτειών από τον William McKinley, το αμερικανικό Κογκρέσο έθιξε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για τη δημιουργία ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού .

Το 1905, ένας σοβιετικός μηχανικός, Αλέξανδρος Yakovlevich Chemerzin, παρείχε την εκδοχή του για θωράκιση σώματος ικανή να σταματήσει μια σφαίρα από πιστόλια όπλων και parabellum . Η επιτροπή αξιολόγησε το σχέδιο και αποφάσισε να παραδώσει 1300 κομμάτια αλεξίσφαιρων γιλέκων στην αστυνομία της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αναπτύχθηκαν 3 τύποι θωράκισης σώματος για την προστασία των πεζών στρατιωτών. 

Το πρώτο και το πιο αδύναμο αναπτύχθηκε από Άγγλους μηχανικούς που το ονόμαζαν Armor Day Day Shield 'Armor, το οποίο προοριζόταν μόνο για την προστασία από τα θραύσματα,  ενώ από  ένα πιστόλι  η μια σφαίρα από  τουφέκι  διαπερνούσαν εύκολα τις θωρακίσεις σώματος.

Η δεύτερη θωράκιση σώματος δημιουργήθηκε από Γερμανούς μηχανικούς υπό την επωνυμία Sappenpanzer, η οποία σχεδιάστηκε για να προστατεύεται από ένα φυσίγγιο  από τουφέκι, ωστόσο μόνο αν ο σκοπευτής βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 500 μέτρων.

Το τρίτο αναπτύχθηκε στην Αμερική με την ονομασία Brewster Body Shield (πανοπλία Brewster), το πιο επιτυχημένο από όλες τις επιλογές, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε στα πεδία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ήταν σε θέση να σταματήσει την σφαίρα από βρετανικό  τουφέκι.

Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο στόχος ήταν να αυξηθεί η προστασία του στρατιωτικού προσωπικού, για το σκοπό αυτό αναπτύχθηκε ειδικά μια χαλύβδινη προστασία . Οι μονάδες των ταξιαρχών με μηχανές επίθεσης ήταν εξοπλισμένες με τέτοια θωράκιση · η θήκη CH-42 ήταν σε θέση να αντέξει το χτύπημα πιστόλι 9 mm των πολυβόλων MP 38 και MP 40.

πηγή  https://zen.yandex.ru

Τα όπλα έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν επιθετικές σκέψεις?

.......Η μελέτη εξέτασε επίσης πώς το όπλο μπορεί να επηρεάσει την επιθετικότητα.

Από την αρχή της δεκαετίας του '60 οι ερευνητές προσπαθούσαν  να καταλάβουν εάν η πραγματική παρουσία ενός όπλου αυξάνει την επιθετικότητα . Σε μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Social Psychological and Personality Science , οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όχι μόνο η παρουσία όπλου μπορεί να αυξήσει τις επιθετικές σκέψεις, αλλά οι φωτογραφίες ατόμων που κατέχουν όπλο μπορούν να προκαλέσουν επιθετικές σκέψεις ανεξάρτητα από τις προθέσεις ή το ρόλο των υποκειμένων στην κοινωνία. Αυτό το ζήτημα μπορεί να οφείλεται στο φαινόμενο των όπλων.

Το Εφέ Όπλων

Πόσο ξέρεις για το αποτέλεσμα του όπλου; Μετά από μια μελέτη που διενήργησε ο  Leonard Berkowitz και ο Anthony LePage το 1967, ο Berkowitz δήλωσε: "Τα όπλα δεν επιτρέπουν μόνο τη βία, αλλά μπορούν και να την διεγείρουν, ενώ το δάχτυλο τραβά τη σκανδάλη, αλλά και  η σκανδάλη μπορεί επίσης να τραβήξει το δάκτυλο".

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι συμμετέχοντες ήταν εξοργισμένοι  από ένα πρόσωπο που προσποιείται ότι είναι ένας άλλος συμμετέχων. Για το επόμενο μέρος του πειράματος, οι μισοί  συμμετέχοντες καθόταν σε ένα τραπέζι που είχε ένα κυνηγετικό όπλο και ένα περίστροφο σε αυτό, ή  και οι άλλοι στην κατάσταση ελέγχου, το τραπέζι είχε ρακέτες μπάντμιντον και τένις .

Μην  γνωρίζοντας το ρόλο των αντικειμένων στο τραπέζι, οι συμμετέχοντες στη συνέχεια κλήθηκαν να αποφασίσουν για το επίπεδο ηλεκτροπληξίας που θα έδιναν σε αυτόν  που τους είχε εξοργίσει και το ψεύτικο  ηλεκτρικοσοκ χρησιμοποιήθηκε  για τη μέτρηση της  επιθετικότητας . Οι συμμετέχοντες που εκτέθηκαν σε όπλα ήταν πολύ πιο επιθετικοί απ 'ό, τι οι άλλοι συμμετέχοντες που είδαν τα αθλητικά αντικείμενα. Αυτό είναι το φαινόμενο των όπλων.

Η Νέα Μελέτη

Προηγούμενες μελέτες με επίκεντρο τις επιπτώσεις των όπλων δέχτηκαν ευρέως ότι τα όπλα προκαλούν αυτόματα επιθετικές σκέψεις χωρίς να  αναγνωρίζουν το ρόλο των παραγόντων συμφόρησης στο φαινόμενο των όπλων. Αυτή η νέα έρευνα του κρατικού πανεπιστημίου του Οχάιο, που πραγματοποιήθηκε από τον Brad J. Bushman του State University του Οχάιο, επικεντρώθηκε ακριβώς στην επίδραση των παραγόντων του περιβάλλοντος στο φαινόμενο αυτό.

Η μελέτη επικεντρώθηκε γύρω από το κατά πόσον ή όχι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων που κρατούν ένα όπλο εξακολουθούν να εκκινούν επιθετικές σκέψεις ανεξάρτητα από τον αντιληπτό ρόλο του θέματος. Η μελέτη περιελάμβανε δύο ξεχωριστά πειράματα. Το πρώτο πείραμα είχε 470 συμμετέχοντες με ηλικίες ηλικίας 18-82 ετών . Τα θέματα περιελάμβαναν οκτώ φωτογραφίες με όπλα σε χάρτινους στόχους, με ανθρώπινες φιγούρες  τα οποία εντάσσονταν σε πέντε κατηγορίες, όπως: εγκληματίες που φέρουν όπλα, στρατιώτες στρατιωτικού εξοπλισμού με όπλα, αστυνομικούς με όπλα, αστυνομικούς σε απλά ρούχα και χωρίς όπλα αστυνομικούς που μεταφέρουν όπλα. 

Μετά την ολοκλήρωση των θεμάτων, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες, ζητήθηκε από τα υποκείμενα να ολοκληρώσουν με ένα   ερωτηματολόγιο 22 ενοτήτων  όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μετρήσουν τις αρνητικές σκέψεις.

Για το δεύτερο πείραμα, οι ερευνητές έκαναν το ίδιο πράγμα, αλλά είχαν θέματα που εξετάζουν αθλητές  Ολυμπιακών αγώνων  που κρατούν όπλα που προορίζονται για μη ανθρώπινους στόχους. Η μελέτη διαπίστωσε ότι όταν οι συμμετέχοντες είδαν κάποιον με όπλο, έγραψαν πιο επιθετικά λόγια σε σύγκριση με την προβολή αυτών των φωτογραφιών χωρίς όπλα και τους Ολυμπιονίκες 

Το γενικότερο σημείο της μελέτης ήταν να ρίξει περισσότερο φως στο φαινόμενο των όπλων και να επιδείξει ότι η χρήση του όπλου μπορεί να προκαλέσει επιθετικότητα. 

Πηγή  interestingengineering.com
Από τον  Donovan Alexander

Επιλεκτική προσοχή.Πώς ο εγκέφαλος “τυφλώνεται” προσωρινά

ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Επιλεκτική προσοχή είναι η εγκεφαλική διεργασία της εστίασης της προσοχής μας σε ένα συγκεκριμένο θέμα στο περιβάλλον μας για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα.

Η προσοχή είναι ένας περιορισμένος πόρος για τον εγκέφαλό μας. Έτσι, η επιλεκτική προσοχή είναι η “λύση” που έχει βρει ο εγκέφαλος για να προλαβαίνει να επεξεργάζεται πρώτα τις απαραίτητες πληροφορίες και να αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις υπόλοιπες. Έτσι, καταφέρνουμε να εστιάζουμε την προσοχή μας σε αυτό που μας απασχολεί και να μην μας επηρεάζουν ασήμαντες λεπτομέρειες στο περιβάλλον εκείνη την στιγμή.

Πώς λειτουργεί η επιλεκτική προσοχή

Σε κάθε δεδομένη στιγμή ο εγκέφαλός μας δέχεται τεράστια ροή αισθητηριακών πληροφοριών. Ο ήχος από την κόρνα ενός αυτοκινήτου, η φλυαρία κάποιων ατόμων στο διπλανό τραπέζι, το βουητό του ανεμιστήρα, είναι μερικά μόνο παραδείγματα από μία και μόνο αίσθηση, την ακοή. Σκεφτείτε ότι ο εγκέφαλος λαμβάνει διαρκώς πληροφορίες και από τις πέντε αισθήσεις. Αν εστίαζε την προσοχή του στην παραμικρή πληροφορία, τότε θα αδυνατούσαμε σχεδόν να λειτουργήσουμε.

Πώς ακριβώς αποφασίζει ο εγκέφαλος σε τι θα δώσει προσοχή και τι θα αγνοήσει;

Φανταστείτε ότι είστε σε ένα πολύβουο εστιατόριο με την παρέα σας. Πολλαπλές συζητήσεις, ήχος από τα πιάτα και τα πιρούνια και πολλοί ακόμα ήχοι “ανταγωνίζονται” για να τραβήξουν την προσοχή σας. Αλλά ο εγκέφαλος πρέπει να εστιάσει στην κουβέντα που έχετε με την παρέα σας. Έτσι, απομονώνει τους υπόλοιπους ήχους, δηλαδή αφήνει τις πληροφορίες που αυτοί οι ήχοι μεταφέρουν σε δεύτερη μοίρα, και επεξεργάζεται κατά προτεραιότητα τους ήχους από την συνομιλία με την παρέα σας.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα επιλεκτικής προσοχής. Επειδή η ικανότητά μας να ασχοληθούμε με τα πάντα γύρω μας είναι περιορισμένη, όσον αφορά τόσο την ικανότητα και τη διάρκεια, πρέπει να είμαστε επιλεκτικοί σχετικά με τα πράγματα στα οποία εστιάζουμε.

Αναγκαστικά πρέπει να είμαστε εκλεκτικοί στην προσοχή μας, εστιάζοντας σε ορισμένα γεγονότα εις βάρος άλλων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η προσοχή είναι σαν ένα αγαθό που πρέπει να “διανεμηθεί” σε αυτά τα γεγονότα με σειρά προτεραιότητας.

Επιλεκτική προσοχή στο οπτικό πεδίο

Αντίστοιχα παραδείγματα με το προαναφερθέν, υπάρχουν και για τις άλλες αισθήσεις. Και εκείνα που είναι τα πιο διασκεδαστικά, είναι τα παραδείγματα που αναδεικνύουν το πόσο περιορισμένη ορισμένες φορές είναι η επιλεκτική προσοχή του εγκεφάλου στις οπτικές πληροφορίες που λαμβάνει.

Πηγή: https://www.iatropedia.gr/psychiki-ygeia/epilektiki-prosochi-kante-ena-apistefto-test-pos-o-egkefalos-den-vlepei-afto-pou-pernaei-mprosta-sas/59223/

Το κακό! Γιατί είναι πιο δυνατό από το καλό, και τι να κάνουμε γι’ αυτό!

Στην τηλεόραση, στις ιστορίες, στα παραμύθια, στις θρησκείες, αλλά και στην καθημερινότητα γινόμαστε συχνά μάρτυρες της μάχης μεταξύ καλού και κακού. Αυτό που προτιμούμε φυσικά είναι να υπερισχύσει το καλό στο τέλος. Αλλά γίνεται πάντα έτσι; Και πόσο εύκολο είναι για το καλό να τα καταφέρει; Φανταστείτε ότι έχετε πάει στον κινηματογράφο και ότι βλέπετε μία ταινία η οποία δεν είναι κακή. Έχετε συμπαθήσει τον πρωταγωνιστή, αλλά στο τέλος το κακό νικά και ο καλός πρωταγωνιστής χάνει. Στην περίπτωση αυτή είναι πολύ πιθανό να μείνετε με την απορία φεύγοντας από την αίθουσα. Όταν όμως υπερισχύει το καλό, το κάνει με πολύ κόπο, προσπάθεια και αγώνες. 

Ή θυμηθείτε για λίγο τα διδάγματα των διαφόρων θρησκειών. Αν ανατρέξει κανείς στα κείμενα και τις παραδόσεις τους θα παρατηρήσει και εκεί ένα παρόμοιο μοτίβο. Πόση προσπάθεια κάνει κάποιος ενάρετος άνθρωπος για να μείνει έτσι και στο τέλος να αγιοποιηθεί μετά από χρόνια προσπαθειών; Και πόσο εύκολο είναι να γίνει ένα στραβοπάτημα και να πέσει ξανά στην αμαρτία και το κακό; Η φήμη αυτού του ανθρώπου ως ενάρετου μπορεί να καταποντιστεί εν μία νυκτί. Για τον ίδιο λόγο είναι δύσκολο να διατηρήσει κανείς μία καλή φήμη για τον εαυτό του και πολύ εύκολο να τη χάσει. Και όταν τη χάσει θα απαιτηθούν πολλές προσπάθειες και περιστάσεις για να την ξαναποκτήσει. 

Όταν διαβάζετε τις ειδήσεις σε ποια είδηση θα εστιάσετε; Την κακή ή την καλή; Γενικά, ποια είδηση προτιμάτε να ακούσετε πρώτη; Την κακή ή την καλή; Οι πιο πολλοί θα απαντήσουν ότι προτιμούν να ακούσουν πρώτα την κακή είδηση, ενώ παράλληλα το μάτι τους θα πάει σε αρνητικές ειδήσεις πρώτα (άλλωστε, πολλά άρθρα ή ειδήσεις δεν ξεκινούν με αρνητικές και πομπώδεις λέξεις για να τραβήξουν το ενδιαφέρον;). 

 Το κακό και το καλό αναμετρώνται και μέσα στον γάμο και τις σχέσεις γενικότερα. Κάθε μέρα δεν είναι το ίδιο καλή με την προηγούμενη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μία κακή στιγμή δεν έχει την ίδια συναισθηματική ισχύ με μία καλή στιγμή. Μάλιστα βρήκαν ότι σε φυσιολογικά ζευγάρια η αναλογία καλού-κακού ήταν 5:1. Αυτό σημαίνει ότι μια κακιά στιγμή αντισταθμίζεται με 5 καλές (μία μόνο δεν είναι αρκετή). Απεναντίας, στα προβληματικά ζευγάρια, αυτά που οδεύουν προς χωρισμό και διαζύγιο, η αναλογία καλού-κακού είναι 3:4. 

Στην εργασία τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά. Στον χώρο εργασίας υπάρχουν 3 ειδών κατηγορίες εργαζομένων που μπορούν να προκαλέσουν κακό στην ομάδα: 

α. οι τεμπέληδες, β. οι αρνητικοί (οξύθυμοι, απαισιόδοξοι, αγχώδεις και ανασφαλείς) και τέλος, γ. οι αγενείς και άξεστοι. 

 Από ερευνητές εκτιμάται ότι ένα και μόνο άτομο που ανήκει σε μία από αυτές τις κατηγορίες είναι σε θέση να μειώσει την απόδοση της ομάδας κατά 30%-40%. Επίσης, τα αρνητικά συναισθήματα που ενδεχομένως θα νιώσει ο εργαζόμενος από μία κακή συναναστροφή με τον προϊστάμενό του ή έναν συνεργάτη του είναι 5 φορές πιο ισχυρά από 1 θετική αλληλεπίδραση. Το να εξαλειφθεί λοιπόν το κακό δεν είναι το ίδιο με το να τονιστεί το καλό. Και τα δύο είναι απαραίτητο να συμβούν για να δουλέψει μία ομάδα σωστά. 

Στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός μας είναι σαν σφουγγάρι για το κακό και σαν αντικολλητικό τηγάνι για το καλό. Είναι απλά ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το αποτέλεσμα της εξέλιξης χιλιάδων ετών. Εστιάζοντας στο αρνητικό ο άνθρωπος επιβίωσε. Στη σημερινή εποχή όμως πρέπει να προσέχουμε πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό το φαινόμενο (negativity bias) σε βάρος μας. Ένα άσχημο σχόλιο είναι όντως κάτι αρνητικό. Αλλά πριν και μετά από αυτό υπήρξαν και θα υπάρξουν θετικά σχόλια. Ας εστιάσουμε στα τελευταία. Και όταν κάνουμε το λάθος και κάνουμε οι ίδιοι κάτι αρνητικό ας θυμόμαστε την αναλογία καλού-κακού 5:1. 

Για περισσότερα διαβάστε το βιβλίο "Σπάζοντας τον Κώδικα της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς" 

Πηγή:
https://glossa-soma.blogspot.com/2019/03/blog-post.html?fbclid=IwAR1ZL-H5XVk0fj8qzSwQRtzbVqOX-3fa-MkEg9lcrErOKuDQ3s99_VAAKQ0

'Η θρησκευτική ευλάβεια των μοντέρνων τρομοκρατών'.

Το παρακάτω κείμενο είναι ο πρόλογος από το πρωτότυπο στα ιταλικά ''Alessandro Orsini, 'Anatomia delle Brigate rosse: Le radici ideologiche del terrorismo rivoluzionario'' (2009), εκδ. Rubbettino Editore και αγγλικής μετάφρασης ''Alessandro Orsini, 'Anatomy of the Red Brigades: The Religious Mind-set of Modern Terrorists'' (2011), Cornell University Press. Παραλείψαμε σκοπίμως τις παραπομπές του ξενόγλωσσου κειμένου, διότι κρίναμε ότι ο αναγνώστης θα επιβαρύνονταν με πολύπλοκες λεπτομέρειες και εντάξαμε επιλεκτικώς τις σημειώσεις στο σώμα του κειμένου, ώστε να ανατρέξει σε ελληνικές πηγές για περισσότερα. Ακολουθεί το κείμενο. 

Φαντάζει τρομακτικό ότι ο φθόνος, η δυσαρέσκεια, και το μίσος μπορούν να έχουν αποφασιστική επίδραση στην πορεία της ιστορίας. Μία ορθολογική άποψη για την πολιτική, βάσει της οποίας οι αποφάσεις των 'πρωταγωνιστών' εδράζονται πάνω σε έναν υπολογισμό κόστους-ωφέλειας, θεωρείται πιο ψύχραιμη (*Περισσότερα στο James Coleman, 'Foundations of Social Theory', Cambridge: Harvard University Press', 1990. 

Στο βιβλίο αυτό θα εξιστορήσω ό,τι αφορά το πάθος που μετατράπηκε σε πολιτικό κίνημα και έθεσε μία ολόκληρη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας για περίπου είκοσι χρόνια, εξωθώντας την στα όρια ενός εμφύλιου πολέμου (*Περισσότερα στο Luigi Manconi 'Terroristi Italiani. Le Brigate Rosse e la guerra totale, 1970-2008', Milano, Rizzoli, 2008). Δεν ομιλούμε περί ενός στρατού, τουναντίον για μία χούφτα άνδρες και γυναίκες που παρακινήθηκαν από έναν ιδεολογικό φανατισμό. Η ιστορία των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών' και της δολοφονικής μανίας τους είναι συνώνυμα της ιστορίας μίας κοινωνικοψυχολογικής διαδικασίας που απεκδύεται το θύμα της ανθρωπότητας. Θα ονομάσω αυτή την διαδικασία ως 'παιδαγωγική της μισαλλοδοξίας'. 

Το άμεσο αντικείμενο των παιδαγωγικών θεωριών, όπως μας δίδαξε ο κοινωνιολόγος Émile Durkheim, είναι να καθοδηγήσουμε την συμπεριφορά. Τέτοιες θεωρίες δεν δικαιώνονται βάσει της δράσεως, τουναντίον στρώνουν το έδαφος για αυτήν (*Περισσότερα στο 'Ηθική και εκπαίδευση' του Emile Durkheim). Η παιδαγωγική της μισαλλοδοξίας βρίσκει την αιτιολόγησή της (το 'raison d’être' της) μέσω της δράσεως · αυτή καθαυτή ως εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού. Προτού καθείς δολοφονηθεί, ο εχθρός υποβιβάζεται πρώτα σε υποανθρώπινο είδος. Για τον τρομοκράτη των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών', ο οποίος έχει ολοκληρώσει τυπικά την εκπαιδευτική ατραπός του/της, ο εχθρός είναι απλά ένα γουρούνι το οποίο προκαλεί μία 'άνευ όρων σιχαμάρα'. Οπόταν ο εχθρός ανυψώνεται σε ένα 'βρωμογούρουνο', η ζωή του έχει απολέσει οιασδήποτε αξίας. Η πολιτική εξόντωση στις ακροαριστερές τρομοκρατικές γκρούπες είναι πάνω από όλα αφηγηματική, μονομερής εκδοχή των γεγονότων χωρίς διασταύρωση · όπου ο κόσμος είναι ένας βούρκος (*Περισσότερα στο Β.Ι.Λένιν 'Τί να κάνουμε') , βυθισμένος 'στο σκοτάδι της πολιτικής δουλείας'. Και για αυτή την κατάσταση ευθύνονται ορισμένοι άνθρωποι. Η δολοφονία τους αποτελεί απλά μία 'πράξη απονομής δικαιοσύνης' · μία χειρονομία αγάπης στο όνομα της ανθρωπότητος που προσμένει μία 'αποκαλυπτική παλιγεννεσία' (*Περισσότερα στο Eric John Hobsbawm 'Η Εποχή των άκρων'). 

Ο εχθρός ισοδυναμεί με 'τέρας'.

Εν συντομία, αυτή είναι η θέση που προτίθεμαι να επεξηγήσω και να τεκμηριώσω διαμέσου της ιστορίας των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών'. 

Για ποιον λόγο οι μπριγκαντιστές (ενν. 'Τα μέλη των Ταξιαρχιών', εκ του 'brigade') θεωρούν ότι είναι εντεταλμένοι να γονατίσουν τον εχθρό; Με ποιον τρόπο επενεργούν η δυναμική της ομάδας και η διανοητική προεργασία λειτουργούν, ώστε να προετοιμάσουν και να δικαιολογήσουν την αιματοχυσία; Ποιοί παράγοντες τους προσφέρουν την δύναμη και την ψυχολογική υποστήριξη, ώστε να ζήσουν εν πολέμω με το περιβάλλον τους; Προκειμένου να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, θα επιχειρήσουμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των επαγγελματιών επαναστατών. Πρέπει να ανακατασκευάσουμε το διανοητικό σύμπαν των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών', εντός του οποίου 'η πολιτική είναι αξεχώριστη από την χρήση βίας' και εδράζεται στην 'άρνηση της πραγματικότητος'. Οι Renato Curcio, Alberto Franceschini, Margherita Cagol, Mario Moretti, Mario Galesi, και Nadia Desdemona Lioce, μερικά από τα πλέον ηχηρά ονόματα στις τάξεις των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών', αποτελούν το ένα και αυτό μίας κοινής ιστορικής διαδρομής: Της ιστορίας του επαναστατικού γνωστικισμού και της παιδαγωγικής της μισαλλοδοξίας-της παιδαγωγικής διαδικασίας που μετατρέπει τον ρέμπελ σε έναν επαγγελματία επαναστάτη.

Ορισμένες σημειώσεις στο φαινόμενο του επαναστατικού γνωστικισμού θεωρούνται απαραίτητες προκειμένου ο αναγνώστης να κατανοήσει το ερμηνευτικό κλειδί που χρησιμοποιήθηκε σε αυτό το βιβλίο. 

Με κυριολεκτική έννοια, 'gnosis' (εκ του ελληνικού ρήματος που σημαίνει 'γνωρίζω') είναι η υπέρτατη γνώση, στην οποία μονάχα λίγοι έχουν πρόσβαση (οι εκλεκτοί). Από την άποψη της κοινωνιολογικής κατηγορίας, η γνώσις είναι μία προσέγγιση στα μείζονα ζητήματα που άπτονται της ανθρώπινης υπάρξεως. Η γνωστική νοοτροπία διακρίνεται για ορισμένα επαναλαμβανόμενα θέματα. Θα εστιαστώ σε τρία εξ αυτών: Στην προσμονή του τέλους (ενν. θανάτου), την ριζοσπαστική καταστροφολογία, και την εμμονή με την καθαρότητα.

Το γνωστικό πρότυπο μπορεί να συνοψισθεί ως εξής: Ο κόσμος είναι βυθισμένος στον πόνο και την αμαρτία · βρίθει από 'μολυσματικές' παρουσίες που απειλούν την καθαρότητα των εκλεκτών · η συντέλεια είναι κοντά, οπόταν οι κακοί θα τιμωρηθούν για τις κακές πράξεις τους. Η γνωστική επανάσταση αποτελεί μία πολιτική πρακτική που επιδιώκει έναν 'απόλυτα τέλειο κόσμο'. 'Οραματίστηκα ένα μέλλον στο οποίο κάθε σφάλμα θα είχε διορθωθεί, οποιαδήποτε ανισότητα θα είχε καταργηθεί, οποιαδήποτε αδικία θα είχε αποκατασταθεί...Αυτό το όραμα δικαιώνει τα μέσα που χρησιμοποιήσαμε για τον σκοπό', μας εξηγεί η μπριγκαντίστρια Anna Laura Braghetti. 

Τυπικό της νοοτροπίας των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών' είναι η αποκαλυπτική θεώρηση της ιστορίας. Η 'αναζήτηση του απόλυτου ερμηνεύεται ώστε η πολιτική αποτελεί ένα θρησκευτικό ζήτημα και η επανάσταση ως η κοσμική μορφή του μυστικού. Στα γραπτά τους, η επανάσταση αποτελεί 'μία άμεση ιδέα για την ριζοσπαστική αλλαγή, της εκ θεμελίων ανατροπή' που θα απελευθερώσει τους ανθρώπους από οιαδήποτε κακουχία και δυστυχία έπειτα από 'μία σειρά μαχών που θα σηματοδοτήσουν την αρχή του πολέμου των πολέμων: τον ταξικό πόλεμο για την κομμουνιστική κοινωνία'. Η επανάσταση-διαβάζουμε σε ένα γραπτό με το οποίο ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για την δολοφονία του νομικού Marco Biagi-'αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα'.

Ο μπριγκαντιστής Gianluca Codrini απεφάνθη ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες θεωρούσαν πώς ήταν ιππότες μίας αιματηρής αποκαλύψεως'. Ο μπριγκαντιστής Enrico Fenzi ήταν πεπεισμένος ότι η επανάσταση θα ήταν μία αποκάλυψη που θα αναγεννούσε τον κόσμο. Ουδέποτε αγωνιούσε για το μέλλον. Η χιλιαστική πίστη του τον τοποθετούσε στο 'εδώ και τώρα'. Σύμφωνα με τον ίδιον: 'Ουδέποτε οραματίστηκα με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο το νέο. Ουδέποτε συνέβαλα σε μία νουβέλα ή ένα πιθανό σενάριο! Όχι, θα έλεγα ότι επρόκειτο περί ενός αποκαλυπτικού τύπου όραμα παρά για ένα όραμα που τοποθετούνταν χρονικά στο μέλλον. Σύμφωνα με τις 'Ερυθρές Ταξιαρχίες', το πρόσωπο που αγκαλιάζει την επανάσταση είναι ό,τι και 'Ο Χριστός που θυσιάζεται για να λυτρώσει την ανθρωπότητα'. 'Σε εκείνα τα χρόνια', αναπολεί ο μπριγκαντιστής Mario Ferrandi, 'ουδέποτε αναρωτηθήκαμε για την βάση την οποία έπρεπε να οικοδομήσουμε, καθώς το μοναδικό πράγμα που αντιλαμβανόμασταν ήταν το παρόν που έπρεπε πάση θυσία να καταστραφεί'. 

 Ωστόσο, δεν χρησιμοποιείται επαναστατική βία από όλες τις γνωστικές σέκτες. Να αποσαφηνίσω αυτό το σημείο, θα ξεχωρίσω τις παθητικές από τις ενεργητικές σέκτες. 

Οι πρώτες διακρίνονται για την ακραία απομόνωσή τους. Εάν ο κόσμος είναι ακάθαρτος, καθείς οφείλει να απομακρυνθεί από αυτόν όσο το δυνατόν περισσότερο. Η προσμονή του τέλους εμπλέκει μυστικοθρησκευτικές πρακτικές, προκαλώντας την απόσυρση από τον βέβηλο κόσμο. Οι παθητικές σέκτες καθώς τόνισε ο Max Weber-τελούν σε 'λειτουργία πτήσης πάνω από τον κόσμο' (Για περισσότερα στο Max Weber 'Οικονομία και κοινωνία'). Δεν επιδιώκουν να καταστρέψουν · επιθυμούν να αυτοπροστατευτούν από την επικείμενη κατάρρευση που προκλήθηκε λόγω της ανθρώπινης διαφθοράς. 

Οι τελευταίες, αντιθέτως, χαρακτηρίζονται από την παρουσία μιας προϋπόθεσης της οποίας στερούνται οι πρώτες και την οποία ονομάζω 'ορισμός του κακού'. Στις ενεργητικές σέκτες, η 'εμμονή με την καθαρότητα', μετατρέπεται σε 'εμμονή με την κάθαρση' ή την αδυσώπητη μάχη ενάντια στις δυνάμεις του κακού. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι η γλώσσα των ενεργητικών σεκτών είναι παρασιτικό δάνειο: οι εχθροί θεωρούνται 'παράσιτα' που μαστίζουν τον κόσμο. Ένας μαχητής των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών' που θαυμάζει τον Pol Pot μας προσφέρει την δυνατότητα να κατανοήσουμε την εμμονή με την καθαρότητα: 'Εάν κερδίσω, δεν επιθυμώ να δρέψω καρπούς (ενν. θέσεις ή τιμές), αλλά επιθυμώ να απαλλαχθώ από τους εχθρούς, από όλους αυτούς που πρέπει να ξεφορτωθούμε. Πρόκειται για μία δύσκολη αποστολή εξαιτίας ότι αφορά εκατομμύρια ανθρώπους που πρέπει να εξοντωθούν. Αυτό επιθυμώ να κάνω αφότου η επανάσταση εδραιωθεί. Η τυπική στάση των ενεργητικών σεκτών είναι το μίσος, ακόμα και όταν ευαγγελίζονται μία ηθική περί 'αγάπης και ειρήνης'. Όπως έγραψε ο Λένιν: 'Το μίσος του αντιπροσώπου των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μαζών είναι η πηγή κάθε σοφίας, η ίδρυση κάθε σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος και των νικών του' (*Περισσότερα στο Β.Ι.Λένιν 'Ο αριστερισμός: Παιδική ασθένεια του κομμουνισμού).

Μία επαναστατική σέκτα είναι μία κοινωνικοπολιτική οργάνωση που έχει συγκροτηθεί στην βάση του διαχωρισμού από μία ιστορικά δομημένη πολιτικοπολιτιστική παράδοση. Η εμπειρία του διαχωρισμού προϋποθέτει ένα ήδη υπάρχον σύστημα αξιών, ενωμένων γύρω από ένα καθορισμένο ίδρυμα. Συνεπώς, οποιαδήποτε επαναστατική σέκτα είναι ένα 'κόμμα-εκκλησία'. 

Η γέννηση μίας σέκτας περιλαμβάνει μία μειοψηφική ομάδα, η οποία επιθυμεί να υπόκειται σε μια νέα εσωτερική και εξωτερική πειθαρχία, θέτοντας τον εαυτό τους εναντίον μιας δομημένης πολιτικής εξουσίας. Προκειμένου να δικαιωθεί αυτός ο διαχωρισμός, οι σέκτες τυπικά μέμφονται την 'εκκλησία' ότι επιχειρείται ο συμβιβασμός με τις εξουσίες 'αυτού του κόσμου'. Ο Ernst Troeltsch, αναφερόμενος στον Max Weber, διέκρινε μεταξύ εκκλησίας και σέκτας (Περισσότερα στο Ernst Troeltsch 'Le dottrine sociali delle chiese e dei gruppi cristiani'). Η εκκλησία, όπως το κράτος, λογίζεται ως 'πνευματικός πόλος' που απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα με ένα μόνιμο σώμα λειτουργών. Δεδομένου ότι η οικουμενικότητά της, υποστηρίζεται από έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος την υποχρεώνει να συμβιβάζεται με τα συστήματα 'αυτού του κόσμου'. Τουναντίον, η σέκτα, τουλάχιστον στο πρωτογενές επίπεδο, αποτελεί το 'προϊόν της θελήσεως'. 

Οι ηγέτες της είναι οι ιδρυτές μίας νέας εμπειρίας και όχι συνεχιστές μίας παραδόσεως. Ο ένας γεννιέται στην εκκλησία · τουναντίον, η σέκτα επιβάλλει μια μεταμόρφωση που σηματοδοτεί την 'αναγέννηση'. Μέσω τελετουργίας-κυμαινόμενης πολυπλοκότητος-απαιτείται από τον μυούμενο να αλλάξει ταυτότητα (μετάνοια) ενώ αποκτάει ένα νέο όνομα. Η εκκλησία, εξαιτίας ότι επιθυμεί να προσελκύσει έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό υποστηρικτών είναι προετοιμασμένη να συμβιβαστεί · η σέκτα υιοθετεί τις πιο δραστικές πτυχές ενός 'μηνύματος' αφοσιώσεως προκειμένου να προτρέψει σε μία ριζοσπαστική απόρριψη του κόσμου. Εν ολίγοις, η εκκλησία τείνει να συμπεριλάβει και να λυτρώσει · η σέκτα αποκλείει και αφορίζει στο όνομα της καθαρότητος. 

Η ιστορία των 'Ερυθρών Ταξιαρχιών'-δημιουργήθηκε από ένα 'αληθινό σχίσμα' μέσα στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI)-αποτελεί την ιστορία ενός πολιτικού κινήματος που δραστηριοποιήθηκε με τυπικό λόγο, σκέψεις, και δόγματα μίας θρησκευτικής σέκτας. Πρόκειται για το αυθεντικό τμήμα μίας παραδόσεως πολιτικού μεσσιανισμού, ο οποίος θέτει ένα σχήμα τακτοποιημένων, αρμονικών και τέλειων πραγμάτων, προς τα οποία οδηγούνται ακαταμάχητα οι άνθρωποι και τα οποία αναγκάζονται να επιτύχουν. Αναγνωρίζουν μονάχα ένα σχέδιο ζωής, το πολιτικό. Επεκτείνουν το πεδίο της πολιτικής για να αγκαλιάσουν όλη την ανθρώπινη ύπαρξη (*Περισσότερα στο J. Talmon 'The Origins of Totalitarian Democracy'). 

Το όνειρο των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν να γειώσουν όλες τις πτυχές της τρέχουσας ζωής, ώστε να χτίσουν 'την κοινωνία των δίκαιων' (*Περισσότερα στο Luciano Pellicani 'Revolutionary Apocalypse: Ideological Roots of Terrorism'), ένα όνειρο που χαρακτηρίζεται από 'την επικρατούσα αίσθηση του αναπόφευκτου της επαναστάσεως'. Η αφοσίωση με την οποία έδρασαν προήλθε από την φιλοδοξία παρούσα σε όλους τους επαγγελματίες επαναστάτες-για μία 'τέλεια κοινωνία' (*Περισσότερα στο Marta Harnecker 'Πραγματοποιώντας το αδύνατο')-για την οποία ήσαν πεπεισμένοι οι ανήκοντες στις Ερυθρές Ταξιαρχίες-ότι θα μπορούσε να γεννηθεί από την σύγκρουση μεταξύ των ισχυρών δυνάμεων του καλού και των σκοτεινών δυνάμεων του κακού: 'Αισθάνθηκα καθαρότερος, αυτό είναι, εγώ ήμουν ο καλός και οι υπόλοιποι ήταν οι κακοί' (*Περισσότερα στο Καρλ Κάουτσκυ 'Η καταγωγή του χριστιανισμού'), αναλογίζεται ο Roberto Minervino, ένας μαχητής της Prima Linea, μίας επαναστατικής ομάδος η οποία υστερούσε των Ερυθρών Ταξιαρχιών, μονάχα στο ότι τα μέλη της έρχονταν αμέσως δεύτεροι αυτών στην κατάταξη για τις δολοφονίες που είχαν διαπράξει. 

Ανέκαθεν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διατυμπάνιζαν προς όλο τον κόσμο ότι παρακινήθηκαν (ενν. ψυχικώς) από μία 'μοιραία' και 'νομοτελειακή' καθαρότητα που στρέφονταν εναντίον του ακάθαρτου στο όνομα μιας ακλόνητης πίστεως. Στα γραπτά τους καταμαρτυρούν ότι ήσαν 'τέκνα του φωτός', τα οποία έφτασαν σε αυτό τον κόσμο προκειμένου να τιμωρήσουν και να εξιλεωθούν, να καταστρέψουν και να εξαγνίσουν. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες επιθυμούσαν να ξεπλύνουν τις αμαρτίες του καπιταλισμού με αίμα. 

Τα γραπτά των Ερυθρών Ταξιαρχιών επί του συνόλου τους αναφέρονται στην προσμονή του τέλους, στην ιδέα της καθαρότητος, και της ριζοσπαστικής απορρίψεως του κόσμου. Επίσης υπάρχει μία τέταρτη πτυχή, με τα ευρέως γνωστά αποτελέσματα: ο εξαγνισμός του κόσμου μέσω του αφανισμού των εχθρών. Η κυρίαρχη λογική στην νοοτροπία των Ερυθρών Ταξιαρχιών δεν ήταν ένας απλός 'συμψηφισμός των επιπτώσεων' (εν τούτοις προφανώς και ήταν), αλλά μία πολιτικοθρησκευτική θέαση της ιστορίας, κύριος σκοπός της οποίας ήταν να ικανοποιηθεί μία πνευματική αναγκαιότητα και να επιτευχθεί ένας πολιτικός σκοπός: ο επίγειος παράδεισος ή ο παράδεισος επί της γης. Ήταν ο Friedrich Engels που υπογράμμισε τις βαθιές ουσιαστικές αναλογίες μεταξύ επαναστατικών και θρησκευτικών πρακτικών: 'Τόσο ο Χριστιανισμός όσο και ο σοσιαλισμός των εργαζομένων κηρύττουν τη σωτηρία από τη δουλεία και την μιζέρια · Ο Χριστιανισμός τοποθετεί αυτή την σωτηρία στο επέκεινα, μετά θάνατον, στον παράδεισο · ο σοσιαλισμός τον τοποθετεί εντός αυτού του κόσμου, όταν θα έχει μετασχηματιστεί η κοινωνία. Αμφότεροι έχουν υποστεί διώξεις και δεχθεί λάσπη, οι οπαδοί τους περιφρονήθηκαν και εξαιτίας τους προέκυψαν ειδικοί νόμοι, οι πρώτοι θεωρήθηκαν εχθροί του ανθρώπινου γένους, οι τελευταίοι εχθροί του κράτους, της θρησκείας, της οικογένειας, της κοινωνικής τάξεως. Παρ' όλο τις διώξεις, μάλλον, παρακινήθηκαν εξαιτίας αυτού, εξωθήθηκαν νικηφόρα, ακαταμάχητα προς τα εμπρός'. 

Αυτό που κάνει ξεχωριστές τις Ερυθρές Ταξιαρχίες είναι η από μέρους τους επιδίωξη για ιδεολογική ηγεμονία που θα καθοδηγούσε την σκέψη των μαχητών, τα συναισθήματα και τις ενέργειές τους, σε έναν μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα από τις πολιτικές και θεσμικές συνθήκες στις οποίες δραστηριοποιούνταν. Η λογική των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν 'όλα ή τίποτα', ή 'νίκη ή θάνατος'. Και δεν υπήρχε ενδιάμεσο, λόγω ότι 'η μέση οδός είχε ξοφλήσει'. 

Δεν απεικονίζουμε με ειλικρίνεια την πολιτική των Ερυθρών Ταξιαρχιών εάν επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε την τρομοκρατία παραμερίζοντας τις πολιτικο-ιδεολογικές μεταβλητές. Η βία την οποία ήσκησαν δύναται να γίνει κατανοητή μονάχα εντός ενός ιδιαίτερου ιδεολογικού πλαισίου. Όπως οι ίδιοι παραδέχονταν: 'Ως Ερυθρές Ταξιαρχίες ακολουθούσαμε μία διαφορετική πολιτική. Ή μάλλον την ίδια πολιτική, με την διαφορά ότι φτάναμε στα άκρα. Αξιώναν από τους άλλους μία πολιτική 'καθαρή'. Όπως ο Savonarola (ενν. Δομινικανός μοναχός) αξίωσε το ίδιο από την εκκλησία 'του'. Οι εξαγνιστές του κόσμου ή εξολοθρευτές άγγελοι. Αυτές λοιπόν ήταν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ .....

Είμαι ένας αξιωματικός της αστυνομίας και υπηρετώ στο Λονδίνο. Θα παραθέσω την άποψή μου αναφορικά με τον λόγο για τον οποίο απολέσαμε τον έλεγχο στους δρόμους.

Σεβαστείτε την επιθυμία μου να παραμείνω ανώνυμος.

Αντιμετώπισα τα επακόλουθα των μαχαιρωμάτων που λαμβάνουν χώρα και είδα με τα μάτια μου συναδέλφους μου που υπέστησαν επιθέσεις με μαχαίρι. Οι πληγές τους ερμηνεύονται ως εγγενής αδυναμία μας να παραμείνουμε ασφαλείς στον δημόσιο χώρο.

Η σκηνή μίας θανατηφόρου επιθέσεως με μαχαίρι στο Λέιτον, στο ανατολικό Λονδίνο,  η οποία έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 2019.

Υπάρχει ένα μότο στις τάξεις του αστυνομικού σώματος. Είτε το θεωρήσετε σοφιστικέ ή έξυπνο, πράγματι, έχει περάσει από γενιά σε γενιά των αστυνομικών υπαλλήλων · δεν είναι κάτι νέο. 'Το επάγγελμα γαμήθηκε', συνηθίζουν να λένε. Πλέον, δεν ηχεί τόσο αστείο ή υπερβολή όσο ήταν κάποτε.

Είμαι αξιωματικός της Μητροπολιτικής αστυνομίας από το 2014. Υποφέρω από κρίσεις πανικού και Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD). Αισθάνομαι-και τολμώ να το πω απόλυτα ψύχραιμα εξουθενωμένος. Πλέον, δεν αισθάνομαι ασφαλής καθώς περιπολώ στους δρόμους του Λονδίνο, και επιπλέον, ολοένα περισσότερο μοιράζομαι το ίδιο αίσθημα ανασφάλειας με τους απλούς πολίτες. Μονάχα την περασμένη νύχτα, έλαβε χώρα άλλο ένα διπλό περιστατικό που αφορά επίθεση με μαχαίρι στο ανατολικό Λονδίνο, εξαιτίας του οποίου έχασε την ζωή του ένα 15χρονο αγόρι.

https://www.theguardian.com/uk-news/2019/may/02/boy-believed-to-be-aged-15-dies-after-being-stabbed-in-east-london

Θεωρητικολογώντας σχετικά με τα 'κοψίματα' όλα φαίνονται καλά, αλλά όταν τα αντιμετωπίζεις στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος, αυτά τα πράγματα αλλάζουν κατά πολύ. Στον αστικό τομέα της ευθύνης μου-σε αναλογία με τους άλλους τομείς ευθύνης-όπου οι πολίτες που κατοικούν ανέρχονται στους 250.000, υπάρχουν διαθέσιμοι μονάχα 10 αξιωματικοί της αστυνομίας προκειμένου να επιληφθούν κατεπειγόντων περιστατικών και να ανταποκριθούν στις κλήσεις έκτακτης ανάγκης ανά βάρδια. Μονάχα δύο ή τρεις εξ αυτών μπορούν να οδηγήσουν σε συνθήκες καταδιώξεως. Σε κρίσιμα περιστατικά, ελάχιστοι φέρουν πάνω τους συσκευή ηλεκτρικής εκκένωσης Taser. Στην περίπτωση όπου υποχρεούμαστε να επιληφθούμε συμβάντος, όπως για παράδειγμα όταν πρόκειται για μαχαίρωμα, θεωρείται σύνηθες να μην έχουμε σε διαθεσιμότητα και τους 10 αξιωματικούς σε μία σκηνή εγκλήματος, κάτι το οποίο πρακτικώς σημαίνει ότι δεν υπάρχει επάρκεια ώστε να ανταποκριθούμε στις υπόλοιπες 999 κλήσεις.

Δεν έχω την απαίτηση, τουλάχιστον, να ανταποκριθώ σε περισσότερα από δύο ή τρία το πολύ περιστατικά βίας που αφορούν μαχαιρώματα ανά μήνα, και αυτό δεν είναι υπερβολή. Επιτιθέμενοι έχουν 'τραβήξει μαχαίρι' εναντίον μου. Συνάδελφοι-και φίλοι μου-έχουν μαχαιρωθεί μπροστά στα μάτια μου. Πολλάκις έχω συλλάβει τον εαυτό μου να μαζέψει κορμιά που κείτονται καταμεσής του πεζοδρομίου. Απλώς δεν διαθέτουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό: Ως επί τω πλείστον, οπόταν ένα έγκλημα λαμβάνει χώρα, στηριζόμαστε μονάχα στον παράγοντα 'τύχη'. Ότι με κάποιο τρόπο μπορούμε να αποτρέψουμε με λεκτική παραίνεση κάποιον από το να διαπράξει περισσότερες επιθέσεις, ή ότι μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε με την χρήση σωματικής βίας. Ή λόγω ότι, ως εκ θαύματος, κάποιος αξιωματικός προλάβει να ενεργοποιήσει την συσκευή ηλεκτρικής εκκενώσεως Taser.

Έχει αποδειχθεί βάσει αναλύσεως των πρόσφατων και συνεχιζόμενων εγκλημάτων με την χρήση μαχαιριού, μία εκρηκτική αύξηση στις κλήσεις που λαμβάνουμε και περιλαμβάνουν μία λεπίδα ή ακόμα και ένα όπλο. Δεν θα διστάσω να προσθέσω στα ως άνω ότι φοβάμαι όταν πρόκειται να μεταβώ σε τέτοια περιστατικά. Συνειδητοποιώ ότι αποτελεί μέρος του καθήκοντός μου ως αξιωματικού της αστυνομίας, ωστόσο το πρόβλημα είναι ότι η αίσθηση που έχω συνάδει με το γεγονός ότι πλέον έχουμε απολέσει του ελέγχου.

https://www.theguardian.com/politics/2019/apr/15/sajid-javid-to-call-for-shift-in-mindset-to-tackle-knife

Τα 20.000 περιστατικά πρώτης γραμμής δεν αρκούν προκειμένου να αποδώσουν την πραγματική διάσταση. Η Theresa May 'έδωσε το πράσινο φως' προκειμένου το πολιτικό προσωπικό να επιλαμβάνεται περιστατικών επιθέσεως με μαχαίρι, τα πληρώματα των ασθενοφόρων, οι ομάδες πολιτικής προστασίας, το προσωπικό κέντρων λήψεως σημάτων και όσους μας παρέχουν πληροφορίες δια τηλεφώνου, λες και δύνανται να γνωρίζουν εάν κάποιος έχει διαπράξει προηγούμενα εγκλήματα, ανεξαρτήτως εάν αυτές αφορούν οπλοχρησία και συνεπώς κατά πόσο προετοιμασμένοι οφείλουμε να είμαστε. Τα καθήκοντά μας έχουν υπερβεί τις δυνατότητές μας να συμπεριλάβουμε αρμοδιότητες επί μη ποινικών ζητημάτων σχετικά με την ψυχική υγεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες, επειδή οι περικοπές έχουν εξασθενήσει και αυτούς τους τομείς.

https://www.theguardian.com/uk-news/2017/jun/05/theresa-may-police-cuts-margaret-thatcher-budgets

Μολονότι έχουν μειωθεί δραστικά οι πεζές περιπολίες, οι αξιωματικοί της αστυνομίας στέλνονται προκειμένου να συνδράμουν ψυχικά διαταραγμένους, υποχρεωμένοι όντες να παραμείνουν επί ώρες στον ίδιο χώρο με ανθρώπους οι οποίοι αποτελούν κίνδυνο προ πάντων για τον ίδιο τον εαυτό τους. Σε μία προσπάθειά κατηγοριοποιήσεώς τους, ακόμα και για να τους στοιβάξουμε σε ένα κρεβάτι τον καθένα εξ αυτών, συχνά καταλήγουμε να μεταφερθούμε στην άλλη άκρη του Λονδίνο, μακράν του τομέως ευθύνης ημών. Είναι πάγιο το φαινόμενο όπου ο συλληφθείς αφήνεται ελεύθερος έπειτα από μία ώρα, έχοντας κριθεί υγιής, και την επόμενη νύχτα δεχόμαστε άλλη μία κλήση, στην ίδια διεύθυνση, ώστε να επιληφθούμε για το ίδιο περιστατικό ξανά και ξανά. Το σύστημα 'έχει βαρέσει διάλυση'. 

Όσον αφορά την ψυχική υγεία ημών, δεν υπάρχει το χρονικό περιθώριο ανακάμψεως. Είμαστε υποχρεωμένοι να προστρέξουμε στο επόμενο περιστατικό, πολλές φορές στην διάρκεια της ίδιας νύχτας, ακόμα και εάν η κατάσταση απαιτεί από μέρους δυνάμεις πέραν του δυνατού. Εάν σταθούμε τυχεροί, το πολύ πολύ θα μας συνδράμουν είτε ένας επιθεωρητής ή ένας μισοπαρακμιακός αρχιφύλακας, ώστε να μας απευθύνουν το ερώτημα 'είσαστε καλά;'. Συχνά θεωρούμε προς στιγμήν ότι είμαστε καλά. Ωστόσο παίρνει κάποιο χρόνο έως ότου 'χτυπήσει το καμπανάκι'. Υποφέρω από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD) εξαιτίας διάφορων επαγγελματικών υποχρεώσεων Πανικοβάλλομαι, περνάω περιόδους όπου ταλαιπωρούμαι από έντονες φαντασιωτικές αναδρομές στο παρελθόν-αλλά όταν απευθύνθηκα στον οικογενειακό ιατρό μου να με βοηθήσει, ο ίδιος απεφάνθη ότι χρήζω επαγγελματικής περιθάλψεως. Βρίσκομαι σε στάδιο της αναμονής εδώ και έξι μήνες. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα στατιστικά στοιχεία είναι ανησυχητικά καθώς οι αξιωματικοί της αστυνομίας έχουν απολέσει της πίστεώς τους στο λειτούργημά τους. Αρκεί για να καταλάβετε το ότι  άνθρωποι που έχουν υπηρετήσει στο σώμα επί εικοσαετία-μόλις μία δεκαετία προτού συνταξιοδοτηθούν-αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το αστυνομικό σώμα. Αισθανόμαστε απαξιωμένοι και κακομεταχειρισμένοι από την κυβέρνηση, καθώς ωθούμαστε στο χείλος της εξαντλήσεως και της ψυχικής φθοράς.

Όταν πρωτοεισήλθα στο σώμα, η ακινητοποίηση και κατόπιν η έρευνα αποτελούσε κάτι που μας έλεγαν να αποφεύγουμε συστηματικά παρεκτός εάν ήμαστε απολύτως βέβαιοι ότι υπήρχε κάποιος βάσιμος και συγκεκριμένος λόγος για να προχωρήσουμε στις διαδικασίες. Επί παραδείγματι, η οσμή του 'χόρτου' δίχως πρότινος ο εκάστοτε ύποπτος να έχει κάνει χρήση του δεν συνιστούσε ικανή συνθήκη για να πραγματοποιήσουμε οποιαδήποτε έρευνα. Επί του παρόντος, άτυποι στόχοι θεωρούνται ότι εάν ένας αξιωματικός δεν έχει πραγματοποιήσει κάποιον έλεγχο ή έρευνα, σε διάστημα δύο εβδομάδων, αίφνης μεταφέρονται μπροστά στους επικεφαλής επιθεωρητές και κατσαδιάζονται. Αυτή η αλλαγή στο μέτρο της πιέσεως που ασκείται σε βάρος ημών για να αγγίξουμε συγκεκριμένους αριθμούς-δεν αφορά το προκείμενο που είναι η ασφάλεια: Μοναδικό μέλημά τους είναι η άσκηση πολιτικής. Ωστόσο, η αστυνόμευση δεν πρέπει ποτέ να πολιτικοποιηθεί κατ' αυτό τον τρόπο.

https://www.theguardian.com/uk-news/2019/apr/14/stop-and-search-metropolitan-police-sajid-javid

Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι ο οργανισμός απλώς δεν ενδιαφέρεται για τους αξιωματικούς, η πίεση στην οποία υπόκεινται ή, ως αποτέλεσμα αυτής, δεν τίθεται υπεράνω του δημόσιου συμφέροντος. Σε κανονικές συνθήκες το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας αφορά την εκτέλεση έξι βαρδιών, ενώ έχουμε τέσσερα ρεπό. Συχνά αυτό μεταβάλλεται σε επτά βάρδιες, ώστε το επιπρόσθετο αφορά την εκπαίδευσή μας ώστε να ανταποκριθούμε στους ρυθμούς της αλματώδης αύξηση της εγκληματικότητος. Η βάρδια αυτή προστίθεται υπό την προϋπόθεση ότι συμμετέχουμε σε ομάδες σε άλλους τομείς ευθύνης.

Συνεπώς η υπηρεσία που δυνάμεθα να παρέχουμε στους πολίτες, σε όρους αναφορικά με το έγκλημα, προκαλεί σοκ. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν τα αρχίδια να σταθούν στο πλευρό της αστυνομίας και να βροντοφωνάξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι εσφαλμένο ·  ότι είναι ανεπίτρεπτο · αυτό από μόνο του είναι επικίνδυνο. Αυτό έχουμε ανάγκη επί του παρόντος.

Ωστόσο δεν πρόκειται να συμβεί, εξαιτίας του απεπειλούμενου Brexit. Η ετήσια άδεια που δικαιούμαστε έχει παγώσει εξαιτίας των προβλέψεων που κάνουν λόγο για μία έξαρση της βίας εάν αποχωρήσουμε ως χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί χρόνια, οι άνθρωποι που κινούνται εντός και εκτός του αστυνομικού σώματος, υποστήριζαν ότι η αστυνόμευση βρισκόταν στο χείλος της κατάρρευσης. Η παρούσα κατάσταση δικαιώνει την θέση αυτή και δεν βρισκόμαστε πλέον στο χείλος της κατάρρευσης, αλλά το έχουμε υπερβεί κατά πολύ το όριο. Το επάγγελμα γαμήθηκε.

-Το παρόν κείμενο αποτελεί προϊόν καταγραφής ενός αξιωματικού της Μητροπολιτικής αστυνομίας που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος.

Πηγή / Μετάφραση από: 

https://www.theguardian.com/commentisfree/2019/may/02/police-officer-london-lost-control-streets-knife-crime-cuts