Αυτοπροστασία και Ασφάλεια

Αυτοπροστασία είναι όλα εκείνα τα μέτρα που παίρνουμε για να προστατέψουμε τον εαυτό μας από άμεσες η έμμεσες απειλές, όπως, κλοπές, ληστείες, ξυλοδαρμό, τραυματισμό, ατυχήματος, δολοφονικής επίθεσης, βιασμού, αρρώστιες, επιδημίες, λοιμώξεις, λεκτικής ή σωματικής επίθεσης, είναι μόνο μερικά από τα φαινόμενα που καθημερινά μπορεί να μας συμβούν.

Του Ευθύμιου Μπλιάμπτη

Προσωπικό Ασφάλειας στο Δημόσιο Τομέα

 Αναδημοσιευση από το περιοδικό SECURITY MANAGER 

Ανάλυση Λέξεων

ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ = (ΕΑΥΤΟΣ + ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ)

ΕΑΥΤΟΣ = Το άτομό μου

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ = βοήθεια, προφύλαξη, υπεράσπιση, συμπαράσταση

ΑΣΦΑΛΕΙΑ = σταθερότητα, σιγουριά, έλλειψη κινδύνου

Η διαφορά της άμυνας με την προστασία, είναι ότι στην άμυνα αποτρέπουμε μια επίθεση που θα δεχτούμε, ενώ στην προστασία δημιουργούμε μια «ασπίδα» γύρω από εμάς, έναν «τοίχο» ο οποίος θα εμποδίσει την εισβολή τυχόν επίδοξων κινδύνων. Για να γίνει πιο κατανοητό, με ένα παράδειγμα από τον τομέα της πληροφορικής, άμυνα είναι όταν μολύνεται ένα αρχείο από ιό, και το πρόγραμμα με τις ενημερώσεις του, τον διαγράφει ή τον “απολυμαίνει”, ενώ το τείχος προστασίας απαγορεύει την είσοδο οποιουδήποτε αρχείου, είτε αυτό είναι μολυσμένο η όχι. Στον ανθρώπινο οργανισμό, άμυνα είναι όταν το ανοσοποιητικό μας σύστημα αμύνεται απέναντι σε αρρώστιες με τα γνωστά αντισώματα και την εξασθένηση του οργανισμού, σε αυτό συμβάλουν οι εμβολιασμοί και τα φάρμακα που θα μας χορηγήσει ο Γιατρός, προστασία είναι όταν βοηθάμε τον εαυτό μας για να μην αρρωστήσει, να μην τραυματιστεί, να μην πάθει κάποιο ατύχημα κι αυτό γίνεται με τη σωστή διατροφή, τη διατήρηση φυσικής κατάστασης, την πνευματική και σωματική καλλιέργεια. Ακόμα ένα παράδειγμα, για μια χώρα, η άμυνα της είναι τα εξοπλιστικά συστήματα και τα όπλα που διαθέτει σε περίπτωση ένοπλης σύρραξης, ενώ η προστασία αφορά την εσωτερική ασφάλεια, τα καλά φυλασσόμενα σύνορα της, ώστε να μην εισβάλουν παράνομα ξένοι εισβολείς και δημιουργηθεί ο κίνδυνος για τυχόν αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό της.

Προκλήσεις της εποχής

Στη σημερινή εποχή είναι πιθανόν να ζούμε χωρίς να έχει παραστεί ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την επίθεση ενός τσαντάκια, τη διάρρηξη του σπιτιού μας και την εισβολή αγνώστων μέσα σε αυτό, ακόμη χειρότερα με εμάς και την οικογένεια μας να κοιμόμαστε μέσα. Ο φόβος για μια πιθανή επίθεση κάθε φορά που αφήνουμε την άνεση του σπιτιού μας δεν μπορεί να θεωρηθεί ποιοτική διαβίωση. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε την ύπαρξη βιαστών, δολοφόνων, ατυχημάτων, ληστειών και κάθε λογής άλλων τρομακτικών γεγονότων που συμβαίνουν καθημερινά, δε θέλουμε να αισθανόμαστε αβοήθητοι. Μπορούμε να λάβουμε τα μέτρα μας και να αναλάβουμε την ευθύνη της προσωπικής μας ασφάλειας. Δεν πρέπει να περιμένουμε από την αστυνομία να μας παρέχει προστασία επί 24ώρου βάσης, καθώς είναι αριθμητικά περιορισμένη και ως εκ τούτου είναι αδύνατο να υπάρχει ένας αστυνομικός για κάθε πολίτη ανά πάσα στιγμή.

Στην πραγματικότητα κάθε πολίτης οφείλει να αναλάβει την προσωπική του ασφάλεια και να πάρει τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να προστατεύεται τόσο ο ίδιος όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του. Πρόκειται για ένα συνδυασμό επαγγελματικής προστασίας και επιβολής του νόμου, καθώς και της προσπάθειας που καταβάλλει κάθε πολίτης για την προσωπική του ασφάλεια που θα στερήσουν από τον εγκληματία την ευκαιρία να διαπράξει ένα έγκλημα εναντίον του. Ακόμη και κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες πρόληψης οφείλουμε να πούμε πως ατυχήματα, βιασμοί, ληστείες και φόνοι θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Ως ιδανική συνθήκη εννοούμε την κατάσταση κατά την οποία η ευκαιρία για να διαπραχθεί εναντίον μας κάποιο έγκλημα γίνεται, όσο το δυνατόν, λιγότερο προφανής στον επίδοξο εγκληματία. Παρόλο που η παραπάνω θεώρηση είναι μη καθησυχαστική, υπάρχουν οδηγίες που μπορεί ο κάθε πολίτης να ακολουθήσει για να ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα να είναι ο ίδιος το επόμενο θύμα. Η άμυνα ως πρακτική στην καθημερινότητα είναι οποιαδήποτε ενέργεια παρεμπόδισης ενός δυνητικού εγκληματία να διαπράξει το έγκλημα του. Φανταστείτε πως θα ήταν τα πράγματα αν κάθε πολίτης ενδιαφερόταν σοβαρά για την προσωπική του ασφάλεια. Πόσο καλύτερη κοινωνία θα είχαμε συνολικά αν ο καθένας μας λάμβανε μερικά απλά μέτρα για την προσωπική του ασφάλεια.

Πάντα σε εγρήγορση

Υπάρχουν άπειροι τρόποι για να πέσει θύμα ένας άνθρωπος. Πιθανόν δεν μπορούμε να τους αναλύσουμε όλους εδώ, μιας και το εγκληματικό μυαλό εφευρίσκει πάντα καινούργιες μεθόδους για να εξαπατήσει, να εκμεταλλευτεί και να επωφεληθεί έναντι εκείνων που δεν βρίσκονται σε εγρήγορση η φαίνονται σωματικά ασθενέστεροι. Παρόλα αυτά, μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα και χρησιμοποιώντας το ισχυρότερο αμυντικό μηχανισμό μας, τον κοινό νου και την διαίσθηση. Η πρώτη γραμμή αυτοπροστασίας είναι ο τρόπος σκέψης μας που κατ επέκταση επηρεάζει τη συμπεριφορά μας. Είναι μια προσπάθεια που συνεχίζεται 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα, 52 εβδομάδες τον χρόνο. Οι πιθανότητες να πέσουμε θύματα αυξάνουν μόλις χαλαρώσουμε και ρίξουμε τις άμυνες μας έστω και στιγμιαία. Αν υποθέσουμε πως ήπιαμε 1-2 ποτά η ότι εργαστήκαμε στη δουλειά πολλές ώρες και αισθανόμαστε εξαντλημένοι. Τα περισσότερα λάθη γίνονται όταν είμαστε σωματικά και πνευματικά εξουθενωμένοι. Όταν νιώθουμε κουρασμένοι, το πεδίο της προσοχής μας περιορίζεται, τείνουμε να μην προσέχουμε λεπτομέρειες και να μην παρατηρούμε τα στοιχεία του περιβάλλοντος. Αυτή είναι η στιγμή που μπορούν να μας συμβούν φοβερά πράγματα. Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι αστυνομικοί που σκοτώνονται η τραυματίζονται εν ώρα εργασίας είναι όταν πλησιάζει το τέλος της βάρδιάς τους. Στις περισσότερες χώρες οι αστυνομικοί εργάζονται εξαντλητικά πολλές ώρες και όταν κουραστούν, συνήθως προς το τέλος της βάρδιας τους, τείνουν να κάνουν λάθη, τα οποία συχνά έχουν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό η ακόμα και την απώλεια της ίδια τους της ζωής. Και πρόκειται για επαγγελματίες! Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την πεποίθηση ότι δε θα συμβεί αυτό σ’ εμένα. Κάθε πρωί σηκωνόμαστε και ετοιμαζόμαστε για την δουλειά, και το βράδυ πέφτουμε για ύπνο σχεδόν βέβαιοι ότι θα σηκωθούμε την επόμενη μέρα και θα επαναλάβουμε την ίδια ακριβώς ρουτίνα. Τείνουμε να θεωρούμε την ύπαρξη μας δεδομένη και το ίδιο πιστεύουμε και για την ασφάλειά μας. Όμως πρόκειται για μια λανθασμένη αντίληψη.

Το έγκλημα δεν κάνει διακρίσεις

Οι άντρες γίνονται θύματα σχεδόν το ίδιο συχνά με τις γυναίκες, παρά το γεγονός ότι ο τύπος του εγκλήματος που υφίστανται μπορεί να διαφέρει. Επειδή η κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί πως τα αρσενικά πρέπει να είναι πιο δυνατά, θαρραλέα και ριψοκίνδυνα, οι περισσότεροι άντρες τείνουν να αποφεύγουν την αναφορά κάποιου εγκλήματος σε βάρος τους, καθώς ντρέπονται να παραδεχτούν τις αδυναμίες τους στην αστυνομία. Στην πραγματικότητα, με το να μην γίνεται καταγγελία ενός εγκλήματος, ενθαρρύνουμε τους κακοποιούς να συνεχίζουν το έργο τους, Είναι δίκαιο; Μια γυναίκα από την άλλη, μπορεί να καταγγείλει μια ληστεία αλλά όχι ένα βιασμό. Πολλές φορές ο βιαστής αφήνεται ελεύθερος μόνο και μόνο για να επαναλάβει το έγκλημα του ενάντια σε ένα νέο θύμα. Κανένα θύμα η υπόθεση βιασμού δεν είναι πανομοιότυπο με κάποιο άλλο.

Στις Ηνωμένες πολιτείες έχει αναπτυχθεί ο νόμος ασπίδα κατά των βιασμών και έχει τεθεί σε ισχύ για να προστατεύονται τα θύματα βιασμών από εξαντλητικές έρευνες οι οποίες εκθέτουν τη ζωή και το παρελθόν τους. Παρόλα αυτά οι δικηγόροι βρίσκουν τρόπους να παρακάμπτουν το νόμο με το να βασίζουν τις υποθέσεις τους στην παρουσίαση του θύματος ως ένα ένοχο και σεξουαλικώς εθισμένο άτομο, και συχνά καταφέρνουν με ευκολία να πείσουν τους δικαστές. Σε χώρες όπου δεν υφίσταται ο νόμος ασπίδα, η δικαιοσύνη εμφανίζεται ακόμα πιο ανίσχυρη.

Στη χώρα μας η δικαιοσύνη λειτουργεί διαφορετικά, αφού ισχύει ο νόμος 4322/2015 που αποφυλακίζει τρεις κατηγορίες κρατουμένων, τους ανάπηρους (χρήστες ναρκωτικών, ψυχικές διαταραχές), τους ανηλίκους και τους «φιλοξενούμενους αλλοδαπούς», που σημαίνει ότι όποιος σκοτώσει, βιάσει, ληστέψει και ανήκει σε αυτή την κατηγορία, σύντομα αποφυλακίζεται, μπορεί αυτός ο νόμος να λειτουργεί άψογα για την αποσυμφόρηση των φυλακών, δεν λειτουργεί όμως κατασταλτικά για την μείωση της εγκληματικότητας, αφού και να τους συλλάβει η αστυνομία, και να δικαστούν, ο νόμος αυτός τους αποφυλακίζει, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαπράξουν πάλι τα ίδια εγκλήματα. Είναι γνωστό από το Αστικό Δίκαιο ότι για να καταργηθεί ένας νόμος πρέπει να ψηφιστεί ένας καινούργιος, κανείς όμως δεν έχει προτείνει την κατάργηση τέτοιων νόμων. Ποια θα είναι όμως η αποζημίωση για το τραύμα, την αμηχανία, το θυμό, την απογοήτευση και το στιγματισμό που υφίσταται ένας άνθρωπος όταν η υπόθεση πηγαίνει στη δικαιοσύνη και αναμεταδίδεται από τα δελτία ειδήσεων και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Ο βιαστής τις περισσότερες φορές δεν τιμωρείται για το έγκλημα του. Μπορεί να πληρώσει ένα μικρό πρόστιμο και ίσως να μπει για λίγο φυλακή. Αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ελαφρύ χάδι της δικαιοσύνης και δεν συντελεί στην αποκατάσταση του θύματος. Έτσι το θύμα θυματοποιείται δυο φορές, μια από τον βιαστή και μία δεύτερη από την αστυνομία, τα δικαστήρια και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η ιστορία κάθε εγκλήματος και κάθε θύματος είναι μοναδική. Όταν ακούμε ιστορίες από ηλικιωμένους μπορούμε να διακρίνουμε την πικρία και τη μοναξιά που αισθάνονται. Αλήθεια, πόσα από αυτά τα εγκλήματα θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί η εμποδιστεί;

Ακόμα και το πιο ισχυρό άτομο μπορεί να πέσει θύμα σε μια επικίνδυνη περιοχή. Ακόμα και αν τηρούμε τους κανόνες και τα κάνουμε όλα σωστά, μπορεί και πάλι να πέσουμε θύματα με το να είμαστε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Τι πρέπει να κάνουμε; Να μην ξεμυτίσουμε ποτέ από το σπίτι μας; Μα δεν είμαστε απόλυτα ασφαλείς, ακόμη και αν είμαστε κλειδωμένοι μέσα στο διαμέρισμα μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε την έννοια της ασφάλειας, τείνουμε να βλέπουμε κινδύνους να παραμονεύουν παντού. Έτσι το να πέσεις θύμα στοιχίζει σε χρόνο και χρήμα. Κανένας δεν διασκεδάζει με το να συμπληρώνει αναφορές και καταγγελίες στην αστυνομία στη μέση της νύχτας ή να χάνει αρκετές μέρες από τη δουλειά του επειδή πρέπει να βρίσκεται στο αστυνομικό τμήμα βλέποντας φωτογραφίες από το αρχείο, και να κάνει τακτικές επισκέψεις στο νοσοκομείο για να δεχτεί την ανάλογη φροντίδα. Αργότερα, θα χρειαστεί να κάνει και αρκετές επισκέψεις στο δικαστήριο, δεδομένου φυσικά ότι έχει συλληφθεί ο εγκληματίας, του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και έχουν βρεθεί αρκετά στοιχεία που να τον ενοχοποιούν για το έγκλημα ώστε τελικά να καταδικαστεί. Όλο αυτό είναι απλά πολλή δουλειά! Οι Αστυνομικοί ανά τον κόσμο υπέρ απασχολούνται, είναι κουρασμένοι, και οι αξιωματικοί θέλουν και αυτοί να πάνε στα σπίτια τους να περάσουν λίγο χρόνο με τις οικογένειες τους και κυρίως θέλουν να ξεκουραστούν! Η αστυνομία δεν μπορεί να είναι παντού 24 ώρες / 7 ημέρες δίπλα μας, αναλάβετε τις ευθύνες σας για την προσωπική σας ασφάλεια. Αναπτύξτε μια έξυπνη τακτική και συμπεριφορά, αξίζει τον κόπο.

Κίνδυνοι και πρόληψη

Κι εδώ θα πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό στον τομέα της ασφάλειας, την πρόληψη και τον κίνδυνο, γιατί άλλα μέτρα θα πάρουμε για την πρόληψη, και άλλα για τον κίνδυνο.

Α) Πρόληψη είναι μια πράξη που προλαβαίνουμε, πριν αυτή γίνει, συμβάλλουμε στην παρεμπόδιση και την αποτροπή της, μέσα σε αυτό το κομμάτι συμπεριλαμβάνεται και η αυτοάμυνα. Ας δώσουμε όμως κάποια παραδείγματα για να γίνει περισσότερο κατανοητή η έννοια. Έχουμε ένα σπίτι μονοκατοικία, ή διαμέρισμα, που ποτέ δεν έχει γίνει κάποια απόπειρα ληστείας ή κλοπής. Βλέποντας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στη γειτονιά τα καθημερινά κρούσματα ληστειών, και δολοφονιών που συμβαίνουν, ανησυχούμε και θέλουμε να πάρουμε κάποια μέτρα, με την πιθανότητα να είμαστε κι εμείς το επόμενο θύμα, τι κάνουμε; θωρακίζουμε λοιπόν τις πόρτες, τα παράθυρα, τοποθετούμε κι έναν συναγερμό για να είμαστε ήσυχοι. Άλλη περίπτωση, μια γυναίκα ποτέ δεν κυκλοφορεί μόνη της αργά σε σκοτεινούς δρόμους, τη στιγμή που γνωρίζει ότι στη γειτονιά έχουν συμβεί κρούσματα επίθεσης ληστείας, επίσης πάντα φροντίζει να την συνοδεύει κάποιος μέχρι την είσοδο του σπιτιού της. Ακόμα ένα παράδειγμα, ένας αστυνομικός, η σκοπευτής, η κυνηγός, έχει όπλο στο σπίτι, και μικρά παιδιά, φροντίζουμε να κλειδώνουμε το όπλο πάντα στο κουτί του και να το τοποθετούμε σε μέρος όπου δεν είναι προσβάσιμο για το παιδί μας. Έχουν συμβεί αρκετές φορές τραγικά περιστατικά όπου μικρά παιδιά έπαιζαν με το όπλο του πατέρα τους, εκπυρσοκρότησε το όπλο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα ο γονέας.

Β) Κίνδυνος είναι ένα κακό, μια καταστροφή, κάποια φθορά, ζημιά ηθική ή υλική, που μας συμβαίνει, εδώ τα μέτρα που παίρνουμε θα είναι κατασταλτικά ώστε να αποτρέψουμε κάποιο παρόμοιο περιστατικό. Για παράδειγμα στις τράπεζες παλαιότερα, συνεχώς γινόταν ληστείες σε καθημερινή βάση, με συνέπεια να υπάρχουν ομηρίες, τραυματισμοί υπαλλήλων και πελατών, έτσι τα μέτρα που πήραν οι τράπεζες προκειμένου να περιορίσουν αυτό το φαινόμενο ήταν να θωρακίσουν τα καταστήματα με καινούργιες πόρτες, σύγχρονες κάμερες παρακολούθησης και χρόνο-καθυστέρηση του χρηματοκιβωτίου ώστε να καθυστερήσουν τον επίδοξο ληστή για να τον προλάβει η αστυνομία. Άλλο ένα παράδειγμα, γίνεται μια συμπλοκή σε αστυνομικό τμήμα, με έναν επίδοξο ληστή όπου συνελήφθη, από αμέλεια των αστυνομικών που τον συνόδευαν δεν του έχουν περάσει χειροπέδες, ξαφνικά αρπάζει το όπλο από έναν αστυφύλακα, πυροβολεί και τραυματίζει 2 αστυνομικούς, κατόπιν καταφέρνει να αποδράσει και για να τον πιάσουν χρειάζεται μεγάλη αστυνομική δύναμη, μετά από ένα τέτοιο περιστατικό εκτός από την αρνητική προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το πλήγμα στο κύρος της Ελληνικής Αστυνομίας, τα μέτρα που χρειάζεται να πάρουν εδώ είναι περισσότερη εκπαίδευση, καταμερισμός ευθυνών και φυσικά πειθαρχικός έλεγχος. Ακόμα ένα παράδειγμα, υπάρχει διαρροή αερίου σε ένα κτίριο, αλλά κανείς δεν το λαμβάνει σοβαρά υπόψη αφού η διαρροή δεν είναι και τόσο αισθητή, μέχρι που με μια ανάφλεξη γίνεται έκρηξη καταστρέφεται το κτίριο ολοσχερώς και χάνουν την ζωή τους 10 άνθρωποι, από την αυτοψία της πυροσβεστικής αποδεικνύεται σε τι οφείλεται η έκρηξη που σημειώθηκε, εδώ τα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν για να μην υπάρξουν ξανά ανθρώπινες απώλειες, είναι καταμερισμός ευθυνών για το συμβάν, και τακτικοί έλεγχοι συντήρησης στις νέες εγκαταστάσεις, ώστε να μην επαναληφθεί μια ίδια τραγωδία.

Έχοντας αναπτύξει λοιπόν μια εμπειρία στις μεθόδους και τα αποτελέσματα τους, θα μπορούσαμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, αφού όλες οι περιπτώσεις δεν είναι πάντα οι ίδιες.

Είναι σαφές ότι χωρίς να σε γνωρίζει κάποιος, σπάνια θα σε πλησιάσει, η θα σε ενοχλήσει, με γνώμονα λοιπόν το παραπάνω στοιχείο, αυτός που θα μας επιτεθεί, θα μας ληστέψει , η θα μας βλάψει, μας γνωρίζει, μας έχει δει, και είναι από το δικό μας περιβάλλον, μας έχει επιλέξει για να είμαστε το επόμενο θύμα του. Ας το πάρουμε ανάποδα, όταν γίνεται μια ανθρωποκτονία, το πρώτο πράγμα που ψάχνει η αστυνομία, είναι στοιχεία από το κινητό μας τηλέφωνο, τις κλήσεις και τα μηνύματα που είχαμε επικοινωνήσει, κατόπιν ψάχνει από το συγγενικό, το φιλικό η το επαγγελματικό μας περιβάλλον, και αν δεν βρει άκρη, ψάχνει για κοινούς γνωστούς.

 Απειλές για την προσωπική ασφάλεια

Είναι τα τρία είδη απειλών στην ασφάλεια προσώπων, οι επαφές που έχουμε σε προσωπικό επίπεδο, οι επαφές με συγγενείς, φίλους συνεργάτες και η τρίτη απειλή είναι οι αόρατες απειλές μέσω τρίτων, που αυτό μπορεί να σημαίνει, φίλος φίλων, φίλος συγγενή, γνωστός σε παρέα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Όπως λοιπόν ένας σωματοφύλακας πρέπει να γνωρίζει αυτές τις απειλές για να προστατέψει τον πελάτη του, καλό είναι να τα γνωρίζει και ο καθένας μας ώστε να προστατέψει τον εαυτό του, γιατί όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, η αστυνομία αδυνατεί να μας παρέχει ασφάλεια, οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν την οικονομική άνεση να προσλάβουν από έναν φύλακα, ή σωματοφύλακα, γι’ αυτό η προσωπική ασφάλεια μας γίνεται αποκλειστικά με δική μας ευθύνη. Για παράδειγμα, αν μας διαρρήξουν το σπίτι, ή δεχτούμε επίθεση, να γνωρίζουμε ότι αν δεν καλέσεις ο ίδιος τον δράστη στο σπίτι σου, δεν πρόκειται να έρθει από μόνος του, αυτός μπορεί να είναι ένας φίλος μας, συγγενής μας, οικιακή βοηθός, κάποιος μάστορας, γείτονας, ή καλυμμένες απειλές, προσποιούμενοι τον ηλεκτρολόγο, τον αστυνομικό, τον εφοριακό, για δήθεν γκάλοπ, που στην πραγματικότητα θέλει να μας αποσπάσει πληροφορίες.

Στην περιβαλλοντική εγκληματολογία υπάρχει το τρίγωνο του εγκλήματος, που μας δείχνει ότι όλα σχεδόν τα εγκλήματα είναι ευκαιριακά, αφού για να διαπραχτεί ένα έγκλημα πρέπει να υπάρχουν τρεις παράγοντες, το θύμα, ο εγκληματίας και η ευκαιρία, χωρίς τον παράγοντα ευκαιρία ένα έγκλημα δεν είναι πάντα προσχεδιασμένο από τον δράστη. Η διάρρηξη στο σύνολο της είναι έγκλημα ευκαιρίας, ένας διαρρήκτης θα επιλέξει τον στόχο του, επειδή του προσφέρεται η καλύτερη ευκαιρία να πραγματοποιήσει το έγκλημα του απαρατήρητα και με τον μικρότερο αριθμό εμποδίων στον δρόμο του. Οι περισσότεροι διαρρήκτες ενεργούν ευκαιριακά και ψάχνουν έναν εύκολο τρόπο να δράσουν χωρίς μεγάλη καθυστέρηση και χωρίς να προκαλέσουν υποψίες. Ένα σπίτι του οποίου η εξώπορτα ξεχάστηκε ξεκλείδωτη από αμέλεια η βιασύνη, ένα κτίριο η μια πολυκατοικία με άδεια η απροστάτευτα διαμερίσματα είναι πολύ πιθανότερο να γίνουν στόχοι διάρρηξης από άλλα που έχουν κατάλληλα ασφαλιστεί.

Να γνωρίζετε ότι οι διαρρήκτες, οι ληστές, οι βιαστές και οι δολοφόνοι, σπάνια επιλέγουν τα θύματα τους στην τύχη, γιατί θα κινδύνευαν να τραυματιστούν η να συλληφθούν. Αντίθετα επιλέγουν πολύ προσεκτικά τα θύματα τους και ενεργούν τις επιθέσεις τους σε τρία στάδια:

α) Εντοπισμός ενός πιθανού στόχου. Σε αυτό το στάδιο ο «κυνηγός» επιλέγει ένα ευάλωτο θήραμα. «Καλά θηράματα» είναι συνήθως αυτοί που δεν είναι καλά πληροφορημένοι για το περιβάλλον τους ή δείχνουν αδύναμοι να αμυνθούν.

β) Δοκιμή του στόχου. Για να ελαττωθεί ο κίνδυνος τραυματισμού ή σύλληψης του, ο κακοποιός επιζητεί την «συνεργασία» των ενδεχόμενων θυμάτων. Αυτό μπορεί να γίνει συγκεκαλυμμένα, παρατηρώντας τις συνήθειες των θυμάτων του και ψάχνοντας την ευκαιρία να χτυπήσει. Άλλος τρόπος είναι να πλησιάσει το μελλοντικό θύμα και με διάφορα τεχνάσματα, να δοκιμάσει τον χαρακτήρα του, ώστε να ξέρει τι άτομο θα αντιμετωπίσει.

γ) Προσβολή του στόχου. Μόλις ο κακοποιός σιγουρευτεί ότι θα πετύχει τον στόχο του, αποφασίζει την επίθεση.

Κι εδώ δίνω κάποιες περιπτώσεις από ανθρωποκτονίες, που αποδεικνύεται ότι οι δράστες δεν επιλέγουν στην τύχη τα θύματά τους:

Υπόθεση 1) Δημήτρης Βαρκινός, ο ταξιτζής που σκότωνε για το τίποτα, είχε διαπράξει 5 δολοφονίες και τραυμάτισε 6 πολίτες, οπλοφορούσε παράνομα και σκότωνε όποιον νόμιζε ότι τον αδικούσε. Γνώριζε και είχε επιλέξει τα θύματα του.

Υπόθεση 2) Αλεξάντερ Σολόνικ, ο αρχιμαφιόζος της ρώσικης μαφίας που εκτελούσε συμβόλαια θανάτου, ενώ κατάφερε να εξαπατήσει την ελληνική αστυνομία, και τις ελληνικές αρχές, ζούσε στη χώρα μας ως κροίσος, με πλαστά χαρτιά, νοικιάζοντας όχι λιγότερες από τρεις βίλες στην παραλιακή και ζώντας τη μεγάλη ζωή με πανάκριβα σπορ αυτοκίνητα μαζί με το μοντέλο σύντροφό του, κανένας δεν τον είχε ανακαλύψει, οι δικοί του όμως από τον κύκλο του, που τον γνώριζαν καλά, τον εντόπισαν και τον βρήκαν.

Υπόθεση 3) Οικογένεια Χρυσαφίδη, με τον οικιακό βοηθό από την Ταϋλάνδη, που είχαν μέσα στο σπίτι τους, όπου με συνεργούς του, εκτέλεσαν ολόκληρη την οικογένεια. Γνώριζε και επέλεξε τα θύματα του.

Υπόθεση 4) Κική Κουσόγλου, Δάνος Μουρατίδης, την σκότωσε, την έθαψε και ύστερα την αναζητούσε στα δελτία ειδήσεων για να παραπλανήσει τις αρχές. Γνώριζε πολύ καλά και επέλεξε το θύμα του.

 Και να θυμάστε ότι:

– Η Ασφάλεια είναι μητέρα του κινδύνου και γιαγιά της καταστροφής (Thomas fuller)

– Όσοι εγκαταλείπουν την ουσιώδη ελευθερία, για να αποκτήσουν λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια (Benjamin Franklin)

– Πολλοί ζητούν η κυβέρνηση να προστατέψει τον καταναλωτή. Ένα πολύ πιο επείγον πρόβλημα είναι να προστατευθεί ο καταναλωτής από την κυβέρνηση. (Milton Friedman)

Αυτός που δέχεται προστασία, δηλώνει υποταγή. (Samuel Johnson) 

– Το πρωταρχικό καθήκον μιας κυβέρνησης είναι να προστατέψει τους πολίτες, όχι να διευθύνει τις ζωές τους (Ρόναλντ Ρήγκαν)

– Φυλάμε έναν άγγελο μέσα μας. Πρέπει να είμαστε οι προστάτες αυτού του αγγέλου. (Jean Cocteau)

– Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη – και γίνανε τα τείχη φυλακή μας (Κώστας Ουράνης)

Και κάτι δικό μου: αυτό που βλέπουμε με την πρώτη ματιά, συνήθως δεν είναι και αυτό που νομίζουμε ότι φαίνεται, για παράδειγμα, τι ευγενικός κύριος που φαίνεται, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να πρόκειται για έναν στυγερό δολοφόνο, ή τι καλή κοπέλα που φαίνεται, ενώ στην πραγματικότητα κλέβει πορτοφόλια από περαστικούς…

Παρακάτω παραθέτω κάποιες ιστοσελίδες με ενημερωτικό υλικό από συμβουλές για την καλύτερη ασφάλεια.

http://www.hellenicpolice.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3547&Itemid=619&lang=

http://civilprotection.gr/el/disasters

http://www.aftodioikisi.gr/ota/dimoi/d-aspropirgou-xrisimes-simvoules-gia-tin-prostasia-tis-zois-kai-tis-periousi/

http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=9876&Itemid=619&lang

http://www.aigialeia24.gr/?p=3507

http://cyberalert.gr/

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ 'ΣΚΙΑ' / Επάγγελμα 'σωματοφύλακας διάσημου': Οι παραξενιές, τα 'άγρια' περιστατικά και πώς τους προστατεύουν

Ο Μπιλ Γουίτφιλντ πλέον είναι φύλακας ασφαλείας σε σχολείο. Οχι κάποιο τυχαίο βέβαια. Εκείνο που ίδρυσε ο Αντρέ Αγκάσι. Κάποτε όμως, ήταν η «σκιά» του Μάικλ Τζάκσον.

Ο 50χρονος σήμερα, πρώην αστυνομικός, είναι ένας από τους σωματοφύλακες διάσημων, ένα επάγγελμα που βρέθηκε στο επίκεντρο, μετά από την ένοπλη ληστεία σε βάρος της Κιμ Καρντάσιαν, στο Παρίσι πριν από περίπου μία εβδομάδα.

Από εκείνες τις εποχές, όταν ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να περάσει κάποιος για να πλησιάσει τον «βασιλιά» της ποπ, ο Γουίφιλντ θυμάται πολλά, τα οποία εξομολογήθηκε στον Guardian. Τις μεταμεσονύχτιες επισκέψεις με τον Τζάκσον σε βιβλιοπωλεία, τις επισκέψεις με τα παιδιά του σε θεματικά πάρκα. Αλλά και τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσαν για τις κρατήσεις του Τζάκσον σε ξενοδοχεία- για καιρό «έκλεινε» δωμάτια ως Μπάρνι Ραμπλ- και τα παραπλανητικά SUV που χρησιμοποιούσαν για να κρατούν τους θαυμαστές μακριά από τον ποπ σταρ.

Υπήρξαν και κάποιες φορές που χρειάστηκε να δράσει άμεσα. «Σε τρεις περιπτώσεις, μας ενημέρωσαν από το ξενοδοχείο ότι κάποιος είχε κάνει απειλητικό τηλεφώνημα. Οπότε, μέσα στη νύχτα, έπρεπε να φύγουμε. Και ένας από τους τρόπους που είχαμε χρησιμοποιήσει ήταν να ξετρυπώσουμε τον Τζάκσον από το δωμάτιο, κρυμμένο σε ένα καροτσάκι του room service», λέει ο Γουίτφιλντ.

Ενα τέτοιο απρόοπτο συνέβη και τη νύχτα που λήστεψαν την Κιμ Καρντάσιαν, αρπάζοντάς της υπό την απειλή όπλου και αφού την έδεσαν κοσμήματα εκατομμυρίων. Ο σωματοφύλακάς της, Πασκάλ Ντιβιέ, ήταν σε ένα κλαμπ, προσέχοντας κάποια άλλα μέλη της οικογένειάς της, όταν έγινε η ληστεία.

Αύξηση των επιθέσεων σε διάσημους

Η εφιαλτική εμπειρία της Καρντάσιαν συζητήθηκε όσο κανένα άλλο, λόγο της αναγνωρισιμότητάς της. Δεν είναι η μόνη διάσημη που έζησε κάτι ανάλογο τελευταία όμως. Τον Αύγουστο, μέλος της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας ισχυρίστηκε ότι του έκλεψαν αντικείμενα αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ σε πεζοδρόμιο στο Παρίσι. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, η πεθερά του Μπέρνι Εκλστόουν έπεσε θύμα απαγωγής.

«Με την άνοδο της εγχώριας και διεθνούς τρομοκρατίας, έχουμε δει τεράστια αύξηση στα αιτήματα για τις υπηρεσίες μας», λέει στον Guardian ο Σαμίρ Μπολιβάρ, σωματοφύλακας με έδρα το Μαϊάμι, ο οποίος μεταξύ άλλων προστάτευε την Γκουίνεθ Πάλτροου και τον Σιν «Ντίντι» Κομπς.

Μεγαλύτερος ο κίνδυνος εξαιτίας των social media

Πολλά άτομα της «βιομηχανίας» των bodyguard ανέφεραν στον Guardian ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει πλέον. Οι απειλές έχουν αυξηθεί, αλλά οι διάσημοι δεν έγιναν σοφότεροι. Αντιθέτως, πλέον διατυμπανίζουν τα περιουσιακά τους στοιχεία.

«Δεν έφτανε που έχουμε τους παπαράτσι στο κατόπι μας διαρκώς, δεν το κάνεις πιο εύκολο ανακοινώνοντας το πού βρίσκεσαι ανά πέντε λεπτά», λέει ο Μπολιβάρ. «Δεν θα σήκωνες 1 εκατ. δολάρια από την τράπεζα και θα έλεγες ''Μόλις έβγαλα αυτά τα λεφτά και θα είμαι στο Waldorf Astoria αν θέλει να έρθει κάποιος να με βρει''», πρόσθεσε, αναφερόμενος στην τάση των διάσημων να κοινοποιούν τα πάντα στα social media.

Φοβήθηκαν μετά από το Παρίσι

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, κορυφαίες διασημότητες έχουν αρχίσει μετά από το συμβάν στο Παρίσι να αναζητούν πλέον την ενισχυμένη ασφάλεια που παραδοσιακά είχαν... βαρόνοι ναρκωτικών ή μεγαλοστελέχη της πετρελαϊκής βιομηχανίας που επισκέπτονται εμπόλεμες ζώνες.

Πώς λειτουργούν οι σωματοφύλακες

Ο Σον Ενγκμπρεχτ, πρώην πράκτορας των ειδικών επιχειρήσεων στον αμερικανικό στρατό, που έχει ιδρύσει ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας, εξήγησε στον Guardian πώς λειτουργούν οι σωματοφύλακες, όταν κάνουν κάποιο ταξίδι με κορυφαίο πελάτη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, στέλνει νωρίτερα ανθρώπους του, που συνεργάζονται με τις τοπικές αρχές. Ελέγχουν το ξενοδοχείο, ετοιμάζουν διαδρομές, τοποθετούν δικές τους κάμερες και ανιχνευτές κίνησης, που συνδέονται με ένα «δωμάτιο επιχειρήσεων» σε σουίτα δίπλα σε αυτή που μένει ο πελάτης.

Τουλάχιστον τέσσερις σωματοφύλακες επιστρατεύονται, ανάμεσά τους δύο ντόπιοι αστυνομικοί- εκτός καθήκοντος- που μπορούν να κάνουν συλλήψεις. Ο επικεφαλής διαθέτει «κουμπί πανικού» και δεν είναι ποτέ σε απόσταση που απαιτεί πάνω από 8 δευτερόλεπτα για να σώσει τον πελάτη. «Οταν θέλεις να ληστέψεις 10 εκατ. δολάρια σε κοσμήματα και συνειδητοποιείς ότι θα πρέπει να σκοτώσεις έναν Γάλλο αστυνομικό και δύο σωματοφύλακες, αυτό αλλάζει λίγο την εξίσωση», σχολιάζει ο Ενγκμπρεχτ.

«Είναι σαν πόλεμος»

Ενας Βρετανός συνάδελφός του παρομοίασε την εμπειρία της φύλαξης ενός διάσημου με... πόλεμο.

«Βγαίνεις από το ασανσέρ, υπάρχει ησυχία και ξαφνικά σχεδόν σε τυφλώνουν τα φώτα. Εχεις θαυμαστές που ουρλιάζουν και τσακώνονται μεταξύ τους. Νιώθεις την ίδια αδρεναλίνη», εξήγησε.

Φτιάχνουν αντίγραφα των πολύτιμων αντικειμένων

Ο Τζέιμς Κλάνσι, πρώην πεζοναύτης που πλέον ασχολείται με αυτή τη «βιομηχανία» αποκαλύπτει μία ακόμη μέθοδο προστασίας. Συμβουλεύει τους πελάτες του να φτιάχνουν αντίγραφα των πολύτιμων αντικειμένων που διαθέτουν και τους εκπαιδεύει πώς να τα χρησιμοποιούν ώστε να πείθουν ότι είναι τα αυθεντικά. «Φανταστείτε την ψυχολογική νίκη αν η Καρντάσιαν είχε δώσει στους δράστες ένα ψεύτικο δαχτυλίδι», σχολιάζει.

Ενα «αξεσουάρ» δύναμης

Για πολλούς από τους διάσημους βέβαια, ο σωματοφύλακας είναι απλά ένα ακόμη αξεσουάρ επίδειξης της δύναμης, του πλούτου ή της φήμης τους. Και συχνά, ο άνθρωπος αυτός είναι κάτι παραπάνω από εκείνον που τους προστατεύει. Ο Γουίτφιλντ για παράδειγμα συνειδητοποίησε ότι με τον Μάικλ Τζάκσον, η εμπιστοσύνη που έπρεπε να δημιουργηθεί ανάμεσά τους γρήγορα επεκτάθηκε, με εκείνον να αναλαμβάνει χρέη έμπιστου, φίλου ή και μπέιμπι σίτερ για τα παιδιά του.

Οι παραξενιές

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που έχουν τις παραξενιές τους, ή δυσκολεύουν τη ζωή των bodyguard.

«Είχαμε πελάτες για τους οποίους έπρεπε να φτιάξουμε σχέδια με κιμωλία στους δρόμους στο Φεστιβάλ των Καννών, για να ξέρουν πού να σταθούν», λέει ο Ενγκμπρεχτ. «Είχαμε έναν δισεκατομμυριούχο που επικοινωνούσε μόνο με σημειώματα post-it. Κάποτε μας ενημέρωσε ότι υπήρχε πολύ σκόνη κάτω από τη φρυγανιέρα, γράφοντας ένα τέτοιο σημείωμα που το έβαλε κάτω από τη συσκευή. Είχαμε μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στον κόσμο, που δεν ήταν γνωστή στις ΗΠΑ και ερχόταν στη Νέα Υόρκη για να έχει την αντιμετώπιση απλού ανθρώπου. Περπατούσαμε στην 5η Λεωφόρο και σκεφτόμουν ''Αξίζεις πολλά δισεκατομμύρια και ένας Θεός ξέρει πόσα τηλέφωνα αρχηγών κρατών έχεις στο κινητό σου''».

Αγριο ξύλο για ένα παλτό

Οι περισσότεροι από τους σωματοφύλακες λένε ότι είναι ελάχιστες οι φορές που έχει χρειαστεί να βγάλουν τα όπλα τους. Υπάρχουν όμως και τα περίεργα περιστατικά. Ο Ιαν Ρόμπερτσον, που είχε δουλέψει στην προστασία συγκροτημάτων όπως οι Oasis, διηγήθηκε μία τέτοια ιστορία, που συνέβη σε κλαμπ στη Μόσχα, μετά από συναυλία του Μαρκ Αλμοντ.

Ο Βρετανός μουσικός φορούσε ένα εντυπωσιακό γούνινο παλτό εκείνη τη νύχτα. Κάποια στιγμή, πλησίασαν τον Ρόμπερτσον δύο τύποι, που προσφέρθηκαν να τον κεράσουν μπύρα. Ο ένας του είπε «Η σύζυγος του αφεντικού μου θα ήθελε πάρα πολύ αυτό το παλτό». Ο σωματοφύλακας του είπε ότι θα μιλούσε στον Αλμοντ, προσθέτοντας όμως ότι ήξερε πως ήταν πολύ «δεμένος» με το παλτό. «Δεν νομίζω ότι κατάλαβες», ήταν η απάντηση που πήρε από τον άγνωστο.

Αμέσως ο Ρόμπερτσον πήγε στον Βρετανό καλλιτέχνη και του είπε ότι έπρεπε να μαζέψει το συγκρότημα και να φύγουν από το κλαμπ, για το ξενοδοχείο. Οι δύο άνδρες τους πήραν χαμπάρι όμως, οπότε ο σωματοφύλακας αναγκάστηκε να πιάσει τον έναν από τον λαιμό και να ρίξει μπουνιά στον δεύτερο. «Ηξερα τι θα ακολουθήσει. Εφαγα πολύ ξύλο, αλλά το συγκρότημα κατάφερε να φύγει. Οταν σταμάτησαν να με δέρνουν, οι δύο τύποι με ξεσκόνισαν και με κέρασαν μία μπύρα».

Πηγή: https://www.iefimerida.gr/stories/o-poiitis-roypert-mproyk-poy-pethane-stin-skyro

Διαφορετικότητα στο χώρο εργασίας - Αγκαλιάζοντας τις διαφορές μας

Το ταξίδι του καθενός στην επαγγελματική ζωή ποικίλλει και ο καθένας αναπτύσσει ένα μοναδικό σετ δεξιοτήτων. Η πρόκληση είναι να εφαρμόσουμε αυτές τις δεξιότητες στον εργασιακό χώρο ή στον ρόλο μας με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι δεξιότητές τους περιορίζουν τις δυνατότητές τους στην εργασία, αλλά θα υποστήριζα ότι "η ποικιλία είναι το καρύκευμα της ζωής" και ως τέτοιο θα πρέπει να αγκαλιάζουμε τις διαφορές μας και να ξανασκεφτούμε πώς εφαρμόζουμε αυτά για να μεγιστοποιήσουμε την επιτυχία στον εργασιακό χώρο.

Διαφορετικότητα στο χώρο εργασίας - τι είναι και γιατί είναι σημαντικό; 

Ο όρος "ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας" συνδέεται συνήθως με τα χαρακτηριστικά του εργατικού δυναμικού - π.χ. το φύλο, το πολιτιστικό υπόβαθρο - ωστόσο, στο πλαίσιο αυτό αναφέρομαι σε δεξιότητες. Για μένα, η ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας σημαίνει ότι υπάρχει μια σειρά από προσφερόμενες δεξιότητες που μπορούν να προσδώσουν αξία και διαθέτουν ένα φάσμα δεξιοτήτων για να βοηθήσουν τόσο τα άτομα όσο και τους οργανισμούς να επιτύχουν. Ευτυχώς, οι άνθρωποι δεν είναι ρομπότ προγραμματισμένοι να κάνουν τα ίδια καθήκοντα με τον ίδιο τρόπο - εάν υπήρχαν εκεί δεν θα υπήρχε χώρος για καινοτομία. Επομένως, πιστεύω ότι η ποικιλομορφία των δεξιοτήτων αποτελεί βασικό συστατικό για την επιτυχία.

Γιατί αποτυγχάνουμε; 

Από επιχειρηματική άποψη, μπορεί να φανεί προφανές ότι ένας διαφορετικός χώρος εργασίας φέρνει οφέλη, καθώς αυτό επιτρέπει τη συγκέντρωση ενός ευρέος φάσματος δεξιοτήτων και γνώσεων, γεγονός που αυξάνει τις δυνατότητες του οργανισμού / εταιρείας να επιτύχει. Ωστόσο, υπάρχουν προκλήσεις, καθώς οι διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικές ιδέες για το τι λειτουργεί και τι δεν λειτουργεί. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στη διατήρηση περιοριστικής διαχείρισης όταν επιλέγει νέο προσωπικό επιλέγοντας μόνο άτομα που θα «ταιριάζουν» παρά επιλέγοντας άτομα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν προκλήσεις αλλά των οποίων οι νέες δεξιότητες θα ενίσχυαν και / ή θα συμπληρώνουν τη βάση δεξιοτήτων του υφιστάμενου εργατικού δυναμικού.

Από μια μεμονωμένη προοπτική, είναι φυσικό να διαχωρίζουμε αυτό που μαθαίνουμε σύμφωνα με το συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνει η εκμάθηση και μπορεί να είναι δύσκολο να εφαρμοστεί αργότερα αυτή η γνώση εκτός αυτού του αρχικού πλαισίου. Η πρόκληση είναι διττή - πρώτα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι γνώσεις που έχουμε αποκτήσει ισχύουν στη νέα κατάσταση και, δεύτερον, πρέπει να θυμηθούμε με ακρίβεια τη γνώση και να την εφαρμόσουμε με τον κατάλληλο τρόπο.

Για παράδειγμα, κάποτε είχα αμφισβητηθεί από έναν φοιτητή που δεν κατάλαβε πώς η μελέτη περίπτωσης που είχα προβλέψει για την πρόληψη της κλοπής σε ένα κατάστημα ρούχων θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε ένα κατάστημα λιανικής που πωλεί ηλεκτρονικά προϊόντα. Είχαμε μια συζήτηση για το πώς να μεταφέρουμε αρχές ορθής πρακτικής (π.χ. αποτελεσματική επιτήρηση) και όχι συγκεκριμένες τακτικές, αλλά δυστυχώς ήταν ανίκανος ή απρόθυμος να πιάσει την έννοια. Τελικά ανέπτυξα ένα νέο υπόδειγμα χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτρονικό κατάστημα για να δείξω το σημείο μου. Αντιλαμβάνομαι τώρα ότι ο φοιτητής απλώς ήθελε να μου παράσχει ένα πρότυπο που θα μπορούσε να απευθυνθεί απευθείας στο προσωπικό του πρόβλημα στο χώρο εργασίας παρά να παράσχει τις υποκείμενες γνώσεις που θα του επέτρεπαν να επιλύσει το πρόβλημα πέρα ​​από το άμεσο θέμα κλοπής. Ενώ το πρότυπο ήταν καλό γι 'αυτόν βραχυπρόθεσμα, με άφησε να αναρωτηθώ πόσο καιρό θα επιβιώσει στο χώρο εργασίας αν δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει αρχές ορθής πρακτικής σε διαφορετικά πλαίσια. Ίσως δεν έχει σημασία αν πρόκειται να πουλήσει ηλεκτρονικά προϊόντα για το υπόλοιπο της καριέρας του, αλλά τότε φάνηκε ντροπή να περιορίσουν τις δυνατότητές του.

Πώς βελτιώνουμε; 

Από την άποψή μου, ένα βασικό ζήτημα που περιορίζει την πολυμορφία του χώρου εργασίας είναι το πώς παραδίδεται παραδοσιακά η διδασκαλία. Μαθαίνουμε από τη νεαρή ηλικία (σε καθέναν χρόνο;) και αυτή η προσέγγιση συνήθως συνεχίζεται έως ότου είμαστε έφηβοι ή ακόμη και ενήλικες (δεν είναι ασυνήθιστο στην εκπαίδευση ενηλίκων). Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι μας διδάσκει πραγματικά γεγονότα και όχι έννοιες, ενώ τα γεγονότα ξεχνιούνται εύκολα όταν δεν εξυπηρετούν πλέον κάποιο σκοπό (π.χ. μετά την εξέταση). Αποτυγχάνοντας να αποδείξουμε πώς αλληλεπιδρούν τα γεγονότα μεταξύ τους και πώς οι γνώσεις και οι δεξιότητες μπορούν να εφαρμοστούν στην επίλυση προβλημάτων στον πραγματικό κόσμο, χάνουμε μια μεγάλη ευκαιρία.

Ως άτομα, υπάρχουν πολλές στρατηγικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να αλλάξουμε το μυαλό μας και / ή να επεκτείνουμε τις δυνατότητές μας. Το πιο προφανές είναι να σκεφτείτε τις δικές σας μεταβιβάσιμες δεξιότητες και να προσπαθήσετε να τις εφαρμόσετε σε μια νέα κατάσταση. Για παράδειγμα, αν έχετε ερευνητικές δεξιότητες, αυτές μπορούν εύκολα να εφαρμοστούν σε όλες τις βιομηχανίες. Ενώ είναι αλήθεια ότι η ακριβής ερμηνεία των αποτελεσμάτων μπορεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σχετική εμπειρία, οι πραγματικές μέθοδοι διεξαγωγής της έρευνας είναι εφαρμόσιμες σε μια σειρά ρυθμίσεων.

Προτείνω επίσης να συμμετάσχετε στην ενεργό μάθηση - είναι ένα πράγμα να γνωρίζετε πώς να δώσετε μια καλή παρουσίαση, είναι εντελώς διαφορετικό να το παραδώσετε πραγματικά. Επιπλέον, αυτό που απασχολεί ένα είδος ακροατηρίου δεν θα ασχοληθεί ενεργά με άλλο και επομένως είναι σημαντικό να αμφισβητήσετε τον εαυτό σας να δοκιμάσετε τις δεξιότητές σας σε νέα πλαίσια.

Μην φοβάστε να μάθετε νέες δεξιότητες ή να δοκιμάζετε τις υπάρχουσες σε νέες καταστάσεις. Σκεφτείτε πώς το σύνολο δεξιοτήτων σας θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε διαφορετικά επαγγέλματα και βιομηχανίες και να είστε ανοιχτόμυαλοι σχετικά με τους τύπους θέσεων εργασίας και ρόλων για τους οποίους υποβάλετε αίτηση. Για παράδειγμα, πρόσφατα ανέλαβα μια θέση ως γραμματέας μερικής απασχόλησης (ναι, θα παντρευτώ ανθρώπους!) Και έχω ζήσει όλη την ώρα γιατί ζήτησα το ρόλο. Λοιπόν, εκτός από τις ώρες που ταιριάζουν στις ανάγκες μου, η προδιαγραφή της εργασίας αναζητούσε κάποιον φιλικό, ακριβή, αξιόπιστο και οργανωμένο και σκέφτηκα «μπορώ να το κάνω». Μερικές φορές είμαστε περιορισμένοι μόνο από τη δική μας έλλειψη εμπιστοσύνης ή στενοχώρια - επειδή εργάζομαι κυρίως στον ακαδημαϊκό χώρο δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να εφαρμόσω τις δεξιότητές μου αποτελεσματικά σε εντελώς διαφορετικό ρόλο.

Τι γίνεται αν είστε ο εργοδότης / ηγέτης της ομάδας; 

Είναι σημαντικό οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι να υιοθετήσουν την έννοια της πολυμορφίας του χώρου εργασίας για να λειτουργήσουν. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πάντα εύκολο να επιτευχθεί. Για παράδειγμα, συνηθίζουμε συχνά σε άτομα που είναι παρόμοια με εμάς όταν προσλαμβάνουμε νέο προσωπικό ή επιλέγουμε άτομα για ορισμένους ρόλους. Αυτό είναι κατανοητό, καθώς σημαίνει ότι είμαστε πιο πιθανό να μοιραστούμε ιδέες και προοπτικές, ελαχιστοποιώντας τις ευκαιρίες για επιχειρήματα. Επιπλέον, αν υπάρχει διαφωνία, είναι πιο πιθανό να κατανοήσουμε την άποψή τους. Ωστόσο, αυτό περιορίζει αυτόματα το πεδίο για την αύξηση της πολυμορφίας στο χώρο εργασίας. Όχι μόνο αυτό περιορίζει τις δυνατότητες της επιχείρησης να αναπτυχθεί αλλά επίσης μειώνει την ευκαιρία για το προσωπικό να μαθαίνει νέες δεξιότητες από το εισερχόμενο μέλος της ομάδας.

Ως εκ τούτου, ενθαρρύνω τους εργοδότες και τους ηγέτες των ομάδων να αναζητήσουν ποικίλες δεξιότητες στο εργατικό τους δυναμικό και να το εξετάσουν κατά την πρόσληψη νέου προσωπικού. Επιπλέον, μην φοβάστε να δοκιμάσετε και να επεκτείνετε τις ικανότητες των υπαρχόντων μελών της ομάδας σας, για παράδειγμα, δίνοντάς τους ένα νέο καθήκον που δεν έχουν κάνει πριν αλλά είστε βέβαιοι ότι θα μπορούσαν να επιτύχουν. Φυσικά, ίσως χρειαστεί να είστε προετοιμασμένοι για κάποια αντίσταση, αν αισθάνονται ότι το έργο είναι εκτός των αρμοδιοτήτων τους ή δεν είναι σίγουροι ότι μπορούν να το ολοκληρώσουν ικανοποιητικά. Επομένως, είναι σημαντικό να εξηγήσετε γιατί τους δίνετε το καθήκον (π.χ. να επεκτείνετε τις ικανότητές τους) και να τους καθησυχάσετε, είστε σίγουροι ότι μπορούν να πετύχουν. Η παροχή επαρκούς υποστήριξης και καθοδήγησης, φυσικά, είναι δεδομένη σε αυτή την κατάσταση.

Συμπέρασμα

Έχοντας ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων διαθέσιμων στο χώρο εργασίας μπορεί να αυξήσει την επιτυχία τόσο σε ατομικό όσο και σε οργανωτικό επίπεδο. Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να αναζητήσουμε ευκαιρίες για να αυξήσουμε τις δεξιότητές μας και να προσπαθήσουμε ενεργά να ενισχύσουμε το υπάρχον σύνολο δεξιοτήτων εφαρμόζοντας αυτά σε νέα πλαίσια.

Από: Δρ Amy Burrell

Η βιομηχανία της ανισότητας: γιατί ο κόσμος εχει εμμονή με την ιδιωτική ασφάλεια

Τουλάχιστον το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες όπου υπάρχουν περισσότεροι ιδιωτικοί υπάλληλοι ασφαλείας από τους δημόσιους αστυνομικούς, σύμφωνα με νέα ανάλυση του Guardian.

Περισσότεροι από 40 χώρες -συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Κίνας, του Καναδά, της Αυστραλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου- έχουν προσλάβει περισσότερους εργαζομένους για να προστατεύσουν συγκεκριμένους ανθρώπους, χώρους και πράγματα από τους αστυνομικούς με εντολή να προστατεύσουν το ευρύ κοινό, σύμφωνα με τα στοιχεία . Στη Βρετανία απασχολούνταν 232.000 ιδιωτικοί φρουροί το 2015, σε σύγκριση με 151.000 αστυνομικούς.

Η παγκόσμια αγορά υπηρεσιών ιδιωτικής ασφάλειας, η οποία περιλαμβάνει την ιδιωτική φρουρά, την επιτήρηση και τις ένοπλες συγκοινωνίες, αξίζει σήμερα περίπου 180 δισεκατομμύρια δολάρια (140 δισ. Λίρες στερλίνες) και προβλέπεται να αυξηθεί στα 240 δισ. Δολάρια μέχρι το 2020 . Αυτό υπερτερεί κατά πολύ του συνολικού προϋπολογισμού της διεθνούς βοήθειας για τον τερματισμό της παγκόσμιας φτώχειας ( 140 δισ. Δολάρια ετησίως) και των ΑΕΠ περισσότερων από 100 χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας και του Μαρόκου.

Σε όλο τον κόσμο, οι ιδιωτικοί φρουροί περιπολούν τα εμπορικά κέντρα, τις  ελίτ απαγορευμένες κοινότητες και κάποιες δημόσιες οδούς . Φορούν συχνά στολές που μοιάζουν με αστυνομικά ρούχα και σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας και της Ιταλίας, οι ιδιωτικοί φρουροί φέρουν και όπλα.

Από το Ελ Σαλβαδόρ στο Βιετνάμ , οι ιδιωτικοί φρουροί περιορίζουν την πρόσβαση σε περιφραγμένους ελίτ κατοικημένους χώρους  που κόβονται από τις πόλεις γύρω τους. Στην εμπορική πρωτεύουσα του Μυανμάρ, το Yangon, οι φρουροί και οι ανιχνευτές μετάλλων μπλοκάρουν τις εισόδους σε πολυτελή ξενοδοχεία που σφύζουν από την ακραία φτώχεια που τους περιβάλλει .Στα πλούσια προάστια της Νότιας Αφρικής - όπου το 2015, σχεδόν 500.000 φύλακες ασφαλείας αριθμούσαν περίπου το διπλάσιο του συνολικού συνόλου της αστυνομίας και του στρατιωτικού προσωπικού της χώρας .Συνολικά, οι εκτιμήσεις υποδεικνύουν ότι υπάρχουν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια εργαζόμενοι ιδιωτικής ασφάλειας παγκοσμίως - περισσότεροι από το συνολικό αριθμό ατόμων που ζουν στη Χιλή ή στις Κάτω Χώρες. Αυτή η "καθημερινή" ιδιωτική ασφάλεια έχει γίνει "τόσο διαδεδομένη ώστε σχεδόν δεν τη βλέπετε. το θεωρείτε δεδομένο ", δήλωσε η Rita Abrahamsen, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα. «Σταματάς να το παρατηρείς - υπάρχουν παντού φρουροί».

Στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ, ο καθηγητής Deborah Avant δήλωσε ότι η ιδιωτική βιομηχανία ασφάλειας είχε περάσει από συμβάσεις κατά τη διάρκεια των πολέμων που διεξήχθησαν από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, όταν "στρατοπέδευσε προσωπικό στρατό για να κάνει πολλά πράγματα".

Στη συνέχεια, ανέφερε, οι εταιρείες "άρχισαν να κοιτάζουν αλλού ... στην ιδιωτική ασφάλεια στην εγχώρια αγορά αλλά και για τους ανθρώπους που ζουν στο εξωτερικό και για τον ιδιωτικό τομέα. για τις εταιρείες ".

Η αυξανόμενη οικονομική ανισότητα ήταν επίσης μέρος της ιστορίας, είπε. "Έχετε έναν τόνο περισσότερους [χρήματα] από όσους βρίσκονται γύρω σας, έτσι θέλετε να το προστατεύσετε. Η απόκτηση [ασφάλειας] από τον ιδιωτικό τομέα είναι ένας προφανής τρόπος για να το κάνετε ».

Στοχεύοντας το 1%Συμβολίζοντας τον πλούτο

Η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας στον κόσμο, η G4S, διαθέτει πάνω από μισό εκατομμύριο εργαζομένους σε όλο τον κόσμο. Η πιο πρόσφατη ετήσια έκθεσή της , που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο, ανέφερε έσοδα ύψους £ 6,8 δισ. Το 2016 και κέρδη £ 454 εκατ. Μεταξύ 2015-16, τα έσοδά της στη Βόρεια Αμερική αυξήθηκαν κατά 12% - και τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στην Αφρική κατά περίπου 7%.

Οι φρουροί έχουν συχνά θέσεις μπροστά από τα κτίρια όπου μπορεί να δουν ασυνήθιστη δραστηριότητα - μπορούν επίσης να συλλέξουν πληροφορίες

Η παγκόσμια αγορά ιδιωτικής ασφάλειας - συμπεριλαμβανομένων των φρουρών αλλά και της παρακολούθησης συναγερμού, των τεθωρακισμένων μεταφορών και άλλων υπηρεσιών για τους εμπορικούς, κυβερνητικούς και οικιακούς αγοραστές - αναμένεται να αυξηθεί στα 240 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2020, σύμφωνα με στοιχεία της επιχείρησης έρευνας αγοράς του ομίλου Freedonia , ποιες εταιρείες όπως η G4S βασίζονται στις δικές τους εκθέσεις.Αλλά οι πραγματικοί αριθμοί θα μπορούσαν να είναι ακόμα υψηλότεροι. υπάρχουν λίγες επικαιροποιημένες και συγκρίσιμες στατιστικές σε διεθνές επίπεδο και μικρή ανοικτή και ανεξάρτητη παρακολούθηση και τήρηση αρχείων. Τα δεδομένα της βιομηχανίας εξαλείφουν επίσης ανεπίσημες και μη επιτραπέζιες εργασίες ασφαλείας.Σύμφωνα με τα στοιχεία της Freedonia, πρόκειται για μια παγκόσμια επιχείρηση που αυξάνεται σχεδόν στο 6% ετησίως - ταχύτερα από την παγκόσμια οικονομία στο σύνολό της - και φαίνεται να επεκτείνεται ταχύτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες και στην Ασία, με τις μεγάλες αγορές της Κίνας και της Ινδίας.Τον Ιανουάριο του 2017, η Freedonia σημείωσε ότι υπάρχει μια «διαδεδομένη αντίληψη ότι το έγκλημα αυξάνεται», γεγονός που συμβάλλει στην προώθηση του ενδιαφέροντος για τις υπηρεσίες ασφαλείας «ακόμη και όταν τα ποσοστά εγκληματικότητας που αναφέρθηκαν πέφτουν σε μεγάλο αριθμό χωρών».

Πρόσθεσε: "Σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, οι σωματοφύλακες και άλλες υπηρεσίες ασφάλειας κατοικιών θεωρούνται σύμβολα του πλούτου, παρέχοντας τόσο προστασία όσο και κοινωνικό καθεστώς ... Η ζήτηση για φρουρούς είναι ιδιαίτερα ισχυρή στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου η πρόσληψη φρουρών είναι πιο προσιτή από επενδύοντας σε υπηρεσίες που σχετίζονται με την τεχνολογία λόγω του χαμηλού κόστους εργασίας. "

Στις περισσότερες αφρικανικές χώρες, "υπήρξε ελάχιστη προσπάθεια ρύθμισης του τομέα της ιδιωτικής ασφάλειας", δήλωσε ο Abrahamsen. "Νομίζω ότι επειδή προσέφερε απασχόληση, το κράτος και οι κυβερνήσεις ήταν πολύ χαρούμενοι που το επέτρεψαν".

Ορισμένες κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Ουγκάντα ​​και της Σιέρα Λεόνε, διευκόλυναν επίσης την εξαγωγή εργατικού δυναμικού ιδιωτικής ασφάλειας στο εξωτερικό, ανέφερε - υποστηρίζοντας ενεργά την πρόσληψη πολιτών για την εργασία τους στο εξωτερικό.

Αλλά δεν είναι μόνο η ελίτ που αγοράζουν ασφάλεια. Για παράδειγμα, στην Κένυα, ο Abrahamsen δήλωσε: «Βλέπεις ότι αναπτύσσεται σε περιοχές χαμηλής και μεσαίας τάξης. Οι άνθρωποι θα πουν ότι όσο πιο γρήγορα μπορούν, θα επενδύσουν σε ιδιωτική ασφάλεια. "

Κανονισμοί εξόδου

Η εξωτερική ανάθεση της κυβέρνησης δεν είναι το μόνο πράγμα που οδηγεί την ιδιωτική ασφάλεια. Αυτές τις μέρες, στην πραγματικότητα, τα κράτη δεν είναι καν οι κύριοι πελάτες. Σύμφωνα με την Catherine Piana, γενική διευθύντρια της CoESS, περίπου το 70% των πελατών της βιομηχανίας στην Ευρώπη είναι άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις - όχι δημόσιες αρχές.

"Υπάρχει τώρα ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών, ανάλογα με το ποιος είσαι", δήλωσε η Piana, προσθέτοντας ότι, στο πλαίσιο των απειλών από την τρομοκρατία, οι φρουροί "συχνά έχουν θέσεις μπροστά από κτίρια όπου μπορούν να δουν ασυνήθιστες δραστηριότητες και να τα αναφέρετε, οπότε υπάρχει και η δυνατότητα να συλλέγουν πληροφορίες. " 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Βρετανική Ένωση Βιομηχανίας Ασφαλείας υποδεικνύει ότι η βιομηχανία ιδιωτικής ασφάλειας αξίζει περισσότερο από £ 6 δισ . Το 2015 . Οι πελάτες συμπεριλαμβάνουν τοπικές κοινότητες: οι κάτοικοι μιας πόλης του Essex έχουν προσληφθεί σύμφωνα με πληροφορίες ότι έχουν ασχοληθεί με την ιδιωτική ασφάλεια για να περιπολούν τους δημόσιους δρόμους το βράδυ μετά το κλείσιμο ενός τοπικού αστυνομικού τμήματος.Άλλες εταιρείες στοχεύουν σε περισσότερους ελίτ πελατεία: η τοπική υπηρεσία συνδρομής με βάση το Bobby εξυπηρετεί τους πλούσιους στις πιο εξελιγμένες περιοχές του Λονδίνου. Σύμφωνα με έναν από τους ιδρυτές, ένας πρώην αστυνομικός : "Είναι σαν να αγοράζουν ιδιωτική ασφάλιση υγείας ... η έννοια των ανθρώπων που πληρώνουν για κάτι πάνω από αυτό που παρέχει το κράτος - αυτό δεν είναι διαφορετικό".

Αυτό το μήνα, ο Τζέρεμι Κορμπίν υποσχέθηκε ότι εάν ο Εργατικός κερδίσει τις επικείμενες εκλογές, θα προσθέσει περισσότερους από 10.000 αστυνομικούς στις τοπικές δυνάμεις . Ο γραμματέας της σκιώδους αρχής, Diane Abbott , δήλωσε ότι αυτό είναι απαραίτητο, καθώς "πολύ λίγοι από εμάς ζούμε σε κατοικημένες κοινότητες με ιδιωτική ασφάλειά τους" και ότι «οι απλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο από το έγκλημα».

Ορισμένες ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας στοχεύουν ρητά στο πλουσιότερο 1% με υπηρεσίες όπως η αντίδραση σε κρίσεις για τα εξαιρετικά πλούσια πακέτα "προσωπικής προστασίας" και την ασφάλεια για τα mega-yachts.

"Σε σωστά στελεχωμένα νοικοκυριά σε όλο τον κόσμο, ο σωματοφύλακας είναι η νέα νταντά", δήλωσε το αμερικανικό περιοδικό Town & Country το 2016, υποδηλώνοντας ότι "ο φόβος της τρομοκρατίας, ένα ασταθές πολιτικό κλίμα και μια διαδεδομένη αίσθηση ότι η δημιουργία πλούτου μερικών έρχονται εις βάρος των πολλών που έχουν κάνει την παράνοια τον κανόνα ».

Στο Λονδίνο, η εταιρεία Westminster Security προσφέρει "πλήρη ασφάλεια και διαχείριση του τρόπου ζωής για άτομα, οικογένειες και επιχειρήσεις υψηλής καθαρότητας", που διαφημίζουν ότι οι υπάλληλοί τους έχουν αστυνομία και στρατιωτικό υπόβαθρο.

Η αμερικανική εταιρεία Pinkerton δηλώνει ότι έχει 170 χρόνια εμπειρίας από "εξειδικευμένους πράκτορες" που προστατεύουν τους "Διευθυντές της Fortune 100 και τους εργαζόμενους, διάσημους διασκεδαστές, αθλητές, άτομα υψηλής αξίας, βασιλικές οικογένειες και διπλωμάτες".

Ενίσχυση της ανισότητας

Η παγκόσμια δήλωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνει ότι «ο καθένας έχει το δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου» και ότι «κανείς δεν πρέπει να στερηθεί αυθαίρετα την περιουσία του». Οι κυβερνήσεις καλούνται να εργαστούν προοδευτικά προς την υλοποίηση αυτών των δικαιωμάτων.Αλλά όταν η ιδιωτική ασφάλεια επιτρέπει στους πλούσιους ή ακόμα και στη μεσαία τάξη να παρακάμψουν το κράτος, αυτό μπορεί να εντείνει τις ανισότητες μιας χώρας. Όσον αφορά την επέκταση της ιδιωτικής ασφάλειας στη Λατινική Αμερική, το Πρόγραμμα Ανάπτυξης του ΟΗΕ προειδοποίησε: «Το φαινόμενο αυτό αυξάνει περαιτέρω την ανισότητα, καθώς οι κοινωνικές ομάδες έχουν διαφορετικές ικανότητες για την αντιμετώπιση του εγκλήματος».Το 2014, οι οικονομολόγοι Samuel Bowles και Arjun Jayadev δημοσίευσαν έρευνα που διαπίστωσε ότι οι ΗΠΑ απασχολούσαν « τόσους πολλούς ιδιωτικούς φρουρούς ασφαλείας ως καθηγητές γυμνασίου ».

Σύμφωνα με τις στατιστικές του Τμήματος Εργασίας , υπάρχουν περισσότεροι από 1.1 εκατομμύρια ιδιωτικοί φύλακες στις ΗΠΑ - σε σύγκριση με περίπου 660.000 αστυνομικούς και αξιωματικούς του σερίφους .

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Υπηρεσιών Ασφαλείας (CoESS) δήλωσε ότι υπήρχαν 232.000 ιδιωτικοί φύλακες το 2015. Αυτό αντιπαραβάλλει επίσης τον αριθμό των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (περίπου 250.000) και υπερβαίνει κατά πολύ τα επίπεδα αστυνομίας της Βρετανίας: τον Μάρτιο του 2016 ήταν συνολικά 151.000 αστυνομικοί που λειτουργούσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο (εξαιρουμένων των αξιωματικών υποστήριξης της αστυνομίας, των ειδικών αστυνομικών και του προσωπικού υποστήριξης κ.λπ.).

Η ανάπτυξη της βιομηχανίας ιδιωτικής ασφάλειας αντικατοπτρίζει την κατανομή των κοινοτικών ομολόγων που συνοδεύεται από αυξανόμενη ανισότητα

Οι Bowles και Jayadev διαπίστωσαν επίσης ότι οι περισσότερες άνισες πόλεις και κράτη στις ΗΠΑ είχαν υψηλότερα επίπεδα "φρουράς" - έναν ευρύ όρο που περιλαμβάνει την ιδιωτική ασφάλεια καθώς και την αστυνομία, τους δικαστικούς επιμελητές, τους υπαλλήλους των φυλακών, την ασφάλεια των μεταφορών και άλλα συναφή επαγγέλματα. Το πρότυπο διεξήχθη επίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, με περισσότερες άνισες χώρες που έχουν καταβάλει περισσότερους από τους εργαζόμενους για να προστατεύσουν τους ανθρώπους και τα πράγματα.

Η ανάπτυξη της βιομηχανίας ιδιωτικής ασφάλειας μπορεί να αντικατοπτρίζει την «κατανομή εμπιστοσύνης και κοινοτικών ομολόγων» που συνοδεύεται από αυξανόμενη ανισότητα, δήλωσε ο Jayadev - προσθέτοντας ότι ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από το πώς, παρά τη σημασία της επένδυσης στην εκπαίδευση για την κοινωνία στο σύνολό της, φαίνεται ότι είναι περισσότερο αναπτυσσόμενη βιομηχανία στις ΗΠΑ.

Μιλώντας στον Guardian από το Μπανγκαλόρ, όπου διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Azim Premji, ο Jayadev παρατήρησε ότι η Ινδία γνώρισε μια ευρεία "απόσχιση των πλουσίων από την υπόλοιπη οικονομία".

Πολλοί άνθρωποι, όπως είπε, «βασίζονται ήδη σε ιδιωτικές υπηρεσίες σε κάθε πτυχή της ζωής τους» για να παρέχουν «όλα τα πράγματα που το κράτος θα μπορούσε [διαφορετικά] ... συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας».

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η βιομηχανία ιδιωτικής ασφάλειας απασχολεί έως και επτά εκατομμύρια ανθρώπους στην Ινδία , πολύ περισσότερο από την αστυνομία, με περίπου 1,7 εκατομμύρια αξιωματικούς το 2013 .

Τα διεθνή δεδομένα σχετικά με τη βιομηχανία είναι αποσπασματικά - αλλά το 2011, η έρευνα για τα φορητά όπλα με έδρα τη Γενεύη τεκμηρίωσε περίπου 19,5 εκατομμύρια φύλακες ασφαλείας σε 70 χώρες.

Η έκθεσή της δήλωσε: "Όπως και άλλες εμπορικές υπηρεσίες, όλοι εκείνοι που είναι ικανοί και πρόθυμοι να πληρώσουν θα επωφεληθούν από αυτό. Η δυναμική αυτή κινδυνεύει να επιδεινώσει τις ανισότητες μεταξύ των πλουσίων - προστατευμένων από όλο και πιο εξελιγμένα συστήματα - και των φτωχότερων, οι οποίοι μπορεί να χρειαστεί να στραφούν σε άτυπα και μερικές φορές παράνομα μέσα για να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους ».

Ο Guardian ενημέρωσε αυτό το σύνολο δεδομένων για το 2011 σε 81 χώρες, χρησιμοποιώντας πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, όπου είναι δυνατόν, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων που δημοσιεύονται από το CoESS, τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών, το Κέντρο της Γενεύης για τον Δημοκρατικό Έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλες ομάδες όπως ενημερώνει τις εκτιμήσεις του πληθυσμού των Ηνωμένων

Για τα 81 κράτη για τα οποία υπήρχαν εκτιμήσεις, οι εργαζόμενοι στον τομέα της ιδιωτικής ασφάλειας φαίνεται να ξεπερνούν τις αστυνομικές δυνάμεις σε 44 χώρες - με συνολικό πληθυσμό περίπου 4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων - ή περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου ποσού των 7,5 δισεκατομμυρίων. 

Δείκτης ανισότητας: Πού είναι οι πιο άνισες χώρες του κόσμου;

Το 2011, η έρευνα για τα μικρά όπλα προειδοποίησε ότι η ταχεία ανάπτυξη της ιδιωτικής ασφάλειας σε όλο τον κόσμο "υπερέβη τους μηχανισμούς ρύθμισης και εποπτείας".

Επί του παρόντος υπάρχει ένας διεθνής κώδικας δεοντολογίας για τους ιδιωτικούς φορείς παροχής υπηρεσιών - αλλά είναι εθελοντική και οι επικριτές λένε ότι ο κλάδος αυτός χρειάζεται περισσότερο από την αυτορρύθμιση.

Στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ, η Avant συντονίζει τον ιδιωτικό παρατηρητή ασφαλείας , ο οποίος συλλέγει δεδομένα σχετικά με συμβάντα από τη δεκαετία του 1990, όπου ιδιωτικοί φρουροί στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες, ταραχές, απεργίες ή συγκρούσεις σε θανάτους ή τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της "καθημερινής" εργασίας.

Και στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα, οι ευρωβουλευτές για τις εξωτερικές υποθέσεις και τις επιτροπές άμυνας ζήτησαν νέους κανόνες σε ολόκληρη την ΕΕ για τις εταιρείες ιδιωτικής ασφάλειας και την απαγόρευση αυτών των επιχειρήσεων που εκτελούν στρατιωτικές μάχες. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναμένεται να ψηφίσει επί των προτάσεων κατά τη σύνοδο ολομέλειας του Ιουνίου στο Στρασβούργο.

Πηγή: https://www.theguardian.com/inequality/2017/may/12/industry-of-inequality-why-world-is-obsessed-with-private-security